Πολιτικός μηχανικός και ζωγράφος

Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις; Πόσες φορές το ακούει ένα παιδί στη ζωή του; Εκατοντάδες νομίζω. Αρχής γενομένης από τότε που καταλαβαίνει ότι ο μπαμπάς και η μαμά, όταν λείπουν, πηγαίνουν στη δουλειά.

Και σταδιακά συνειδητοποιεί ότι έξω και μετά το σχολείο υπάρχει κάτι άλλο, συνήθως απαιτητικό, αλλά αναγκαίο για να υπάρξεις, για να επιβιώσεις.

Πόσα έχουν ακουστεί και γραφτεί για το τι είναι η δουλειά: σκλαβιά, ευτυχία, ανάγκη, μέσο αυτοπραγμάτωσης, όλα αυτά μαζί και τίποτα από αυτά.

Στα πέντε ή έξι χρόνια μου, όταν με ρωτούσαν «τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;», απαντούσα: πολιτικός μηχανικός και ζωγράφος. Και το πίστευα. Οτι θα φτιάχνω σπίτια και θα έχω ατελείωτο χρόνο για να ανακατεύω χρώματα στο χαρτί με τις ξυλομπογιές και τους μαρκαδόρους μου. Φανταστείτε πώς ένιωσα όταν έπιασα στα χέρια μου πινέλα και διαλυτά χρώματα: θεός.

Με το πέρασμα των χρόνων, το όνειρο του Πολυτεχνείου ξεθώριασε σταδιακά. Καλή ήμουν στα Μαθηματικά, αλλά στη Φυσική, σκέτη τραγωδία.

Κι ύστερα, εκεί στο Γυμνάσιο ανακάλυψα ότι η Ιστορία με ενδιέφερε περισσότερο. Και διάβαζα σαν τρελή λογοτεχνία και θέατρο και ξεκοκάλιζα και την εφημερίδα που έμπαινε στο σπίτι και δεν άφηνα κανένα χαρτί που έπεφτε στα χέρια μου αδιάβαστο.

Και άκουγα μουσική σε ένα ραδιοφωνάκι τη νύχτα, έως ότου δεν άντεχα άλλο και με έπαιρνε ο ύπνος. Κι έγραφα πράγματα που πια δεν υπάρχουν και είμαι σίγουρη ότι τώρα μάλλον θα μου φαίνονταν αστεία, αλλά έγραφα.

Τότε όμως δεν ήξερα τι ήθελα να γίνω… Μια άλλη ανάγκη με κινούσε. Απλώς διάβαζα και έψαχνα, ήθελα να καταλάβω πώς λειτουργεί ο κόσμος, τι τον κάνει να κινείται, γιατί την ώρα που συμβαίνει το ωραιότερο πράγμα στον κόσμο μπορεί να συμβεί και η μεγαλύτερη καταστροφή. Και γιατί πρωτεργάτης και των δύο είναι ο άνθρωπος.

Μεγάλο σχολείο οι εφημερίδες -τότε διαδίκτυο δεν υπήρχε, αυτή η μεγάλη εγκυκλοπαίδεια του καλού και του κακού, της αλήθειας και του ψέματος.

Ωσπου, καλή ώρα σαν τώρα για άλλα παιδιά, ήρθε η εποχή των Πανελλαδικών, 4η δέσμη: Μαθηματικά, Ιστορία, Κοινωνιολογία, Εκθεση. Επιλογή συνειδητή: ήθελα μια σχολή που να θρέψει την πείνα μου να κατανοήσω τον κόσμο.

Δύο πρώτες επιλογές, σχολές οικονομικές, γιατί τότε μας έλεγαν ότι μόνο έτσι θα εξασφαλίσεις μια δουλειά σταθερή και με ικανοποιητικό εισόδημα. Υπάκουσα κι εγώ. Ηταν η εποχή που νομίζαμε ότι όλα ανθούσαν και μόνο ανάπτυξη υπήρχε μπροστά μας.

Τρίτη επιλογή, το Πολιτικό της Νομικής. Είχα αφήσει με πλήρη επίγνωση σε χαμηλότερες θέσεις άλλες και περισσότερο ελπιδοφόρες σχολές. Την ώρα που συμπλήρωνα το μηχανογραφικό ήξερα πως εκεί θα πήγαινα, μη με ρωτήσετε γιατί. Και το αποτέλεσμα των εξετάσεων επαλήθευσε το προαίσθημα.

Πέρασα πολλά στάδια πριν βρεθώ εδώ, πότε ευχαριστημένη και πότε όχι. Ομως ποτέ δεν μετάνιωσα την επιλογή μου να σπουδάσω αυτό που ήθελα, κι ας μην ήταν η πιο ελπιδοφόρα οικονομικά επιλογή, κι ας μην έδινε ένα πτυχίο με ξεκάθαρη επαγγελματική προοπτική. Πάντα ήταν δύσκολο, όταν με ρωτούσαν, να εξηγήσω τι σημαίνει πολιτική επιστήμη με ειδίκευση στις διεθνείς και ευρωπαϊκές σπουδές…

Συνεχίζω να ζωγραφίζω, λιγότερο πια, συνεχίζω να γράφω –σε καθημερινή βάση, είναι η δουλειά μου- και συνεχίζω να διαβάζω και να μαθαίνω πράγματα. Και ξέρω πως μπορεί να μην ήταν αυτές που μου εξασφάλισαν δουλειά, αλλά οι γνώσεις που απέκτησα στη σχολή υπάρχουν και αναδύονται όποτε τις αναζητώ.

Οχι, απαντήσεις δεν μου έδωσε το πανεπιστήμιο, αλλά με έμαθε να σκέφτομαι, να κατανοώ ακόμη και όταν δεν το συνειδητοποιώ. Νομίζω ότι ήταν αυτό ακριβώς που χρειαζόμουν για τη δουλειά που κάνω. Ειλικρινά εύχομαι να μπορούν όλοι να πουν το ίδιο.

Αν και μερικές φορές αναρωτιέμαι πώς θα ήταν να είμαι πολιτικός μηχανικός και αν θα ήμουν ικανή να φτιάξω σπίτια με τα χέρια μου.

.

πηγή: https://www.efsyn.gr/