Μεταλυκειακό Ετος-Τάξη Μαθητείας ΕΠΑΛ

 Μεταλυκειακό  Ετος -Τάξη Μαθητείας αποφοίτων   ΕΠΑΛ για την περίοδο 2017-18

Στάλθηκε σήμερα από τη Διεύθυνση Επαγγελματικής Εκπαίδευσης του ΥΠΠΕΘ στις Περιφερειακές Διευθύνσεις Εκπαίδευσης, εγκύκλιος υλοποίησης του Μεταλυκειακού Έτους-Τάξης Μαθητείας για την περίοδο 2017-2018.

 Στην εγκύκλιο αυτή γίνεται αναφορά  και στην ολοκλήρωση της α΄ φάσης μαθητείας που ξεκίνησε τον Μάρτιο του 2017 και θα λήξει τον προσεχή Νοέμβριο.

Αναφορά επίσης γίνεται στην υλοποίηση του νέου θεσμού των Ομάδων Υποστήριξης Μαθητείας που θα λειτουργούν στα ΚΠΑ του ΟΑΕΔ, με τη συμμετοχή εκπαιδευτικών των ΕΠΑΛ που έχουν διατεθεί για το σκοπό αυτό.

Την παραπάνω εγκύκλιο συνοδεύει ένα  ενδεικτικό Χρονοδιάγραμμα Ενεργειών υλοποίησης του Μεταλυκειακού έτους-Τάξης Μαθητείας μέχρι και την έναρξη των Τάξεων Μαθητείας, σχέδιο Πρόσκλησης Υποβολής αιτήσεων για συμμετοχή στο Μεταλυκειακό έτος-Τάξη Μαθητείας, καθώς  η 2η έκδοση του Οδηγού Εργοδότη της μαθητείας ΥΠΠΕΘ.

Υπενθυμίζουμε ότι από τον Οκτώβριο του 2017 θα δημιουργηθούν τμήματα μαθητείας – με βάση τις διαθέσιμες θέσεις μαθητείας – στις παρακάτω εννέα (9) νέες ειδικότητες:

Τεχνικός Τεχνολογίας Τροφίμων και Ποτών – Υπάλληλος Τουριστικών Επιχειρήσεων – Γραφικών Τεχνών – Τεχνικός Ηλεκτρονικών και Υπολογιστικών Συστημάτων Εγκαταστάσεων, Δικτύων και Τηλεπικοινωνιών – Τεχνικός Εγκαταστάσεων Ψύξης Αερισμού και Κλιματισμού – Βοηθός Ιατρικών  & Βιολογικών Εργαστηρίων – Βοηθός Βρεφονηπιοκόμων – Βοηθός Φυσικοθεραπευτή – Αισθητικής Τέχνης

 Υπενθυμίζουμε τέλος ότι κατά την πρώτη φάση υλοποίησης του προγράμματος λειτουργούν ήδη σε ΕΠΑ.Λ. από τις 10-3-2017 τμήματα μαθητείας στις παρακάτω επτά (7) ειδικότητες: Υπάλληλος Διοίκησης και Οικονομικών Υπηρεσιών – Τεχνικός Ηλεκτρολογικών Συστημάτων, Εγκαταστάσεων και Δικτύων – Τεχνικός Οχημάτων – Τεχνικός Εφαρμογών Πληροφορικής -Σχεδιαστής Δομικών Έργων και Γεωπληροφορικής – Τεχνικός Φυτικής Παραγωγής και Βοηθός Νοσηλευτή. Στις ειδικότητες αυτές θα ξεκινήσουν νέα τμήματα είτε από τον Οκτώβριο του 2017, στις περιοχές εκείνες που δεν λειτουργούν στην Α΄ φάση αντίστοιχα τμήματα, είτε από την 1/12/2017, αμέσως μετά την ολοκλήρωση των εργαστηριακών μαθημάτων των ήδη λειτουργούντων τμημάτων.

.

πηγή: ΥΠ.Π.Ε.Θ.

Σχετικά άρθρα:

Επαγγελματικό Λύκειο (ΕΠΑ.Λ.): Μεταλυκειακό έτος – Τάξη Μαθητείας

Ξέρουμε τι είναι τα Ιδιωτικά Πανεπιστήμια;

Ξέρουμε τι είναι τα «Ιδιωτικά» Πανεπιστήμια;

του  Περικλή Γκόγκα*

1. Εισαγωγή

Ανακρίβειες

Συνήθως τα γραφόμενα στα social media δεν αποτελούν τεκμηριωμένες με γεγονότα γνώμες. Αφορούν εκτιμήσεις που τις περισσότερες φορές είναι απλά άκριτη αναπαραγωγή απόψεων άλλων και γι’ αυτό κρύβουν πολλές ανακρίβειες ή πλάνες. Το έχουμε δει πάρα πολλές φορές αυτό με fake news. Το φαινόμενο αυτό το κάνουμε όλοι μας χειρότερο όταν αναπαράγουμε άκριτα ό,τι ακούμε. Στο σημείο αυτό θα αναφερθώ στο θέμα των Πανεπιστημίων. Έχουμε δει όλοι μας τις σχετικές προπαγανδιστικές εικόνες τύπου «πανεπιστήμιο στη Μποτσουάνα και στην Ελλάδα» όπως το παρακάτω:

Εντυπωσιακό φυσικά (αυτή είναι η δύναμη της εικόνας στην προπαγάνδα) αλλά αποτελεί μια στιγμιαία σύγκριση μετά από καταλήψεις αναρχικών ενός ελληνικού πανεπιστημίου που είναι στα καλύτερα του κόσμου, με ένα στην αφρικανική χώρα που έχει χαώδη διαφορά στην ακαδημαϊκή ποιότητα σε σχέση με το ελληνικό. Φαντάζομαι παρά το όμορφο γκαζόν κανείς γονέας δεν θα ήθελε το παιδί του να σπουδάσει στο πανεπιστήμιο της Μποτσουάνα αντί στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Το να δημιουργήσει κανείς προπαγανδιστικές και φυσικά παραπλανητικές εικόνες είναι το μόνο εύκολο, όπως η εικόνα που έφτιαξα παρακάτω.

2017-09-13-1505293889-3732012-screenshot_974.jpg

Οι εικόνες είναι πραγματικές φυσικά αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ξαφνικά το ΔΠΘ έγινε καλύτερο πανεπιστήμιο από το University of Michigan.

Τι είναι όμως το Πανεπιστήμιο;

A. Ακαδημαϊκός ρόλος

Τα πανεπιστήμια αποτελούν εργοστάσια «παραγωγής»:

νέων επιστημόνων μέσω της διδασκαλίας των καθηγητών (αλλά και των διδακτορικών φοιτητών) στους φοιτητές,

νέας γνώσης από καθηγητές και μεταπτυχιακούς φοιτητές με την διαδικασία της έρευνας.

Η γνώση που παράγεται αποτελεί έναν βασικό και σημαντικότατο πόρο και βάση της ανάπτυξης μιας χώρας τόσο οικονομικά όσο και κοινωνικά.

Β. Κοινωνικός ρόλος

Στις σύγχρονες δημοκρατικές κοινωνίες, πέρα από το προφανές αποτέλεσμα και την συνεισφορά των πανεπιστημίων στην οικονομική ανάπτυξη μιας χώρας, αυτά ταυτόχρονα επιτελούν και έναν άλλο πάρα πολύ σημαντικό ρόλο που συχνά τον παραβλέπουμε: Τα πανεπιστήμια αποτελούν τον σημαντικότερο μηχανισμό κοινωνικής κινητικότητας και οικονομικής ανόδου σε μια σύγχρονη δημοκρατία.

Δεν υπάρχει καμία αναπτυγμένη και προοδευμένη χώρα χωρίς καλά πανεπιστήμια. Δεν υπάρχει χώρα με καλά πανεπιστήμια που να μην είναι αναπτυγμένη. Άρα η σχέση ανάμεσα στα δύο είναι υπαρκτή, σημαντική και αλληλένδετη.

Στις μέρες μας γίνεται συζήτηση και πάλι, ιδιαίτερα στα social media, αλλά και στον πολιτικό κόσμο, για το θέμα που μεταφέρεται ως «ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων». Το θέμα δεν είναι καινούργιο φυσικά. Το θυμάμαι ως φοιτητής από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 να ακούγεται ως σύνθημα. Το βασικό επιχείρημα που υπάρχει είναι ότι η ίδρυσή τους θα φέρει ανταγωνισμό με τα δημόσια πανεπιστήμια και έτσι όλα θα πάνε πολύ καλύτερα.

Όμως τι είναι τα «ιδιωτικά πανεπιστήμια»; Σκεφτείτε αν εσείς γνωρίζετε κάποιο τέτοιο από το εξωτερικό. Σχεδόν σίγουρα δεν γνωρίζετε κανένα. Αυτά που θα σας έρθουν στο μυαλό θα είναι είτε δημόσια πανεπιστήμια με δίδακτρα, είτε μη-κρατικά, μη-κερδοσκοπικά πανεπιστημιακά ιδρύματα. Τους λόγους που δεν γνωρίζετε μάλλον κανένα, θα τους καταλάβετε στην συνέχεια.

2. Κατηγορίες Πανεπιστημίων
2.1 Κρατικά και μη-κρατικά

Η πρώτη διάκριση των πανεπιστημίων γίνεται με βάση τον φορέα τους σε κρατικά όπου ανήκουν στο δημόσιο και μη-κρατικά που μπορεί να ανήκουν σε άλλους φορείς όπως τοπική αυτοδιοίκηση (νομαρχίες και δήμοι), εκκλησία, ιδρύματα, κληροδοτήματα και φυσικά ιδιώτες. Η τοπική αυτοδιοίκηση μπαίνει εδώ στους μη-κρατικούς φορείς καθώς στην Ελλάδα τώρα δεν έχει την δυνατότητα να ιδρύσει πανεπιστήμια. Στην Εικόνα 1 βλέπουμε διαγραμματικά την κατηγοριοποίηση των πανεπιστημίων.

2017-09-13-1505293540-292318-screenshot_976.jpg

2.2 Με δίδακτρα ή χωρίς δίδακτρα

Επίσης εδώ θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε, καθώς πάντα μιλάμε για τη διεθνή πρακτική, ότι όλα τα παραπάνω είδη πανεπιστημίων μπορεί να έχουν ή να μην έχουν δίδακτρα για τους φοιτητές τους. Τα κρατικά πανεπιστήμια μπορεί να έχουν δίδακτρα χαμηλά ή υψηλά, που μπορεί να είναι ίδια για όλους ή πολλαπλάσια για ξένους πολίτες. Δίδακτρα στα κρατικά πανεπιστήμια υπάρχουν στις περισσότερες χώρες και στην συντριπτική πλειοψηφία των κρατικών πανεπιστημίων. Άρα η ύπαρξη ή μη διδάκτρων δεν καθορίζει το αν το πανεπιστήμιο είναι δημόσιο ή όχι.

2.3 Κερδοσκοπικά ή Μη-Κερδοσκοπικά Πανεπιστήμια

Αυτή είναι μια πολύ σημαντική διαφορά και για μένα ειδοποιός για την τελική επιτυχία, ποιότητά τους και σημαντικότητα για την κοινωνία, το κράτος και την οικονομία γενικότερα. Όλα σχεδόν τα πανεπιστήμια που γνωρίζουμε οι περισσότεροι είναι μη-κερδοσκοπικά, not-for-profit όπως λέγονται την Αμερική. Τα πανεπιστήμια που γνωρίζουμε, από τα κορυφαία όπως MIT, Harvard, Oxford, Michigan, κλπ., όπως και άλλα πολύ καλά, δηλαδή αυτά που είναι στα 200 καλύτερα στον κόσμο είναι μη-κερδοσκοπικά. Πρέπει να προσπαθήσεις πολύ να βρεις ένα γνωστό πανεπιστήμιο που να είναι κερδοσκοπικό και αποτελεί την εξαίρεση στον κανόνα αν το βρούμε. Αυτό δεν είναι τυχαίο.

Όλα τα κορυφαία πανεπιστήμια, είναι εξαιρετικά σε αυτό που κάνουν και αυτό συμβαίνει γιατί δεν έχουν ως στόχο τους το κέρδος. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι απαραίτητα ζημιογόνα. Μπορεί να βγάζουν σημαντικά κέρδη και να έχουν πολύ σημαντικά κεφάλαια στην διάθεσή τους όπως θα δούμε παρακάτω. Καθώς δεν είναι κερδοσκοπικά δεν μπορεί να βάλει τα χρήματα αυτά στην τσέπη του κάποιος μέτοχος.

Όλα τα δικά τους έσοδα και κέρδη από δίδακτρα, πατέντες, άλλα περιουσιακά στοιχεία, κληροδοτήματα, κρατικές επιχορηγήσεις, κλπ. αξιοποιούνται αναγκαστικά στο σύνολό τους για την βελτιστοποίησή και ανάπτυξή τους. Και τα ποσά είναι τεράστια γι’ αυτό και η ανάπτυξη είναι αντίστοιχη. Όταν λοιπόν καταφέρνουν να έχουν πλεονάσματα, δηλαδή περισσότερα έσοδα από έξοδα και κέρδη, τότε αυτά τα κέρδη δεν μοιράζονται ως μερίσματα σε μετόχους. Αναγκαστικά από το καταστατικό τους τα κέρδη θα πρέπει να επανεπενδυθούν στο πανεπιστήμιο. Όλα. Τα κέρδη αυτά χρησιμοποιούνται για:

-Επενδύσεις για βελτίωση στις υποδομές και τις εγκαταστάσεις τους.

-Προσέλκυση νέων καλύτερων καθηγητών, διακεκριμένων, με βραβεία τοπικά, εθνικά, διεθνή (nobel, κλπ), μεγάλο ερευνητικό έργο και εμπειρία και σε άλλες θέσεις προσφέροντας πολύ ανταγωνιστικό πακέτο αποδοχών (100,000-500,000 τον χρόνο).

-Δίνονται υποτροφίες για κάλυψη των διδάκτρων και του κόστους διαβίωσης σε προπτυχιακούς και μεταπτυχιακούς φοιτητές (έτσι κατάφερα και εγώ μην έχοντας την οικονομική δυνατότητα διαφορετικά να σπουδάσω σε Καναδά και Αμερική).

-Επενδύσεις στην έρευνα που παράγουν και στην ανάπτυξη πατεντών και νέων επιχειρήσεων (start-ups) που ιδρύονται από το πανεπιστήμιο αποκλειστικά ή σε συνεργασία με ιδιώτες.

-Συσσωρεύονται σε κεφάλαια (endowments) που επενδύονται για να αποκομίσουν τόκους, κλπ.

3. Η Οικονομική Δύναμη των Διακεκριμένων Πανεπιστημίων

Σύμφωνα με τα παραπάνω, καταλαβαίνουμε ότι τα μεγάλα πετυχημένα και καλά πανεπιστήμια έχουν σημαντικά περιουσιακά στοιχεία τόσο πάγια, δηλαδή κτήρια, εγκαταστάσεις, εξοπλισμό, ακίνητα, κλπ., όσο και ρευστά. Ενδεικτικά, τα κεφάλαια των 20 πρώτων πανεπιστημίων στις ΗΠΑ είναι όπως φαίνονται παρακάτω στην Εικόνα 2.

Εικόνα 2. Endowments (ρευστά διαθέσιμα) των αμερικανικών πανεπιστημίων.
2017-09-13-1505293938-1400024-screenshot_978.jpg

Φυσικά τα ποσά αυτά δεν αποτελούν την συνολική περιουσία (assets) των πανεπιστημίων αυτών, αλλά ένα μικρό μόνο κομμάτι της, τα ρευστά (quasi cash) που έχουν ανά πάσα στιγμή στην διάθεσή τους πέρα από την πληρωμή όλων των υποχρεώσεών τους.

Ενδεικτικά, ας δούμε λίγο πιο αναλυτικά, τα οικονομικά του Harvard:

-Το endowment του Harvard, είναι 35 δις, δηλαδή περίπου το 20% του ελληνικού ΑΕΠ.

-Μόνο πέρυσι, το 2016, το Harvard είχε από δωρεές έσοδα 1.16 δις.

-Σε αυτά προστίθενται τα πανάκριβα δίδακτρα χιλιάδων φοιτητών του, τα κέρδη από τις εταιρίες που έχει ιδρύσει, κλπ.

-Όλα αυτά τα έσοδα για το 2016 έφτασαν τα 5 δις (και για κάθε έτος φυσικά είναι αντίστοιχα), περίπου το 3% του ΑΕΠ της Ελλάδας.

-Φυσικά, ως μη-κερδοσκοπικό ίδρυμα, όλα τα έσοδα επανεπενδύθηκαν στο πανεπιστήμιο πλην 62 εκατομμυρίων που έμειναν στα ταμεία του.

-Το δε 50% των 5 δις συνολικών εσόδων πήγε σε μισθούς καθηγητών, υπαλλήλων και μεταπτυχιακών φοιτητών.

Το κόστος μισθοδοσίας καθηγητών, μεταπτυχιακών φοιτητών, κλπ είναι πολύ μεγάλο γιατί ένα πανεπιστήμιο είναι καλό όταν παίρνει καλούς φοιτητές. Και για να φοιτήσουν καλοί φοιτητές, πρέπει να έχει καλούς καθηγητές. Και για να έχει καλούς καθηγητές πρέπει να τους πληρώσει περισσότερο από τα άλλα πανεπιστήμια ώστε να τους προσελκύσει.

Όπως καταλαβαίνουμε, τα χρήματα και μάλιστα τεράστια ποσά, είναι το κλειδί για να είναι ένα πανεπιστήμιο καλό, λόγω του ενάρετου κύκλου:

Ανταγωνιστικές αμοιβές > καλοί καθηγητές > καλοί φοιτητές > καλό επιστημονικό έργο > καλό πανεπιστήμιο

Καταλαβαίνουμε δηλαδή ότι η πανεπιστημιακή εκπαίδευση είναι ένα πάρα πολύ ακριβό αγαθό. Χρειάζεται τεράστιες επενδύσεις που ίσως αποφέρουν κέρδη μετά από δεκαετίες που απαιτούνται για να αποκτηθεί φήμη και να ενεργοποιηθεί ο παραπάνω ενάρετος κύκλος.

Αυτό δεν συμβαίνει φυσικά μόνο στο Harvard, το MIT, το University of Michigan και τα άλλα κορυφαία πανεπιστήμια. Για να δούμε και τον αντίποδα, ας δούμε και ένα πολύ μέτριο πανεπιστήμιο που μάλλον δεν θα το έχετε ακούσει ποτέ, το South Dakota State University. Είναι στην παγκόσμια κατάταξη νούμερο 1235. Πληροφοριακά, το Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης είναι στο 912. Ακόμα και αυτό το πανεπιστήμιο όμως, το South Dakota State University, έχει ένα endowment $100 εκατομμύρια.

4. Η Πανεπιστημιακή Εκπαίδευση ως Αγαθό

Είδαμε ότι η πανεπιστημιακή εκπαίδευση είναι ένα πολύ σημαντικό αγαθό για μια αναπτυγμένη οικονομία και κοινωνία. Ταυτόχρονα είδαμε ότι είναι και ένα πολύ ακριβό αγαθό. Χρειάζεται πολύ σημαντικές επενδύσεις για να παραχθεί. Τα χαρακτηριστικά του συνοπτικά:

-Είναι ένα απαραίτητο αγαθό για μια σύγχρονη αναπτυγμένη οικονομία και κοινωνία.

-Είναι ένα πολύ ακριβό αγαθό.

-Απαιτεί πολύ σημαντικές επενδύσεις, πολλών εκατομμυρίων και δισεκατομμυρίων ευρώ.

-Ίσως αρχίσει να αποδίδει η επένδυση των χρημάτων αυτών μετά από πολλά χρόνια: περισσότερα από 20-30 χρόνια. Χρειάζεται πολύς χρόνος σε ένα πανεπιστήμιο για να εδραιωθεί, αναπτυχθεί, να αποκτήσει φήμη, ώστε να προσελκύει φοιτητές για να έχει αρκετά έσοδα ώστε να προσελκύσει καλούς (ακριβούς) καθηγητές, ώστε να παράγει αξία μέσω της διδασκαλίας και έρευνας που θα είναι μεγαλύτερη του κόστους του (κέρδη).

-Ο κίνδυνος που συνεπάγεται μια τέτοια επένδυση είναι πολύ μεγάλος.

-Επιπλέον, είναι εξαιρετικά δύσκολο να γίνουν ακριβείς προβλέψεις όπως χρειάζεται και κάνουν οι επενδυτές όταν εξετάζουν εναλλακτικές τοποθετήσεις στα κεφάλαιά τους με σκοπό το κέρδος.

-Οι κίνδυνοι αυτοί προέρχονται από την ουσία του παραγόμενου προϊόντος που είναι η γνώση. Αυτή δεν μπορεί με ακρίβεια να προβλεφθεί και να τιμολογηθεί.

-Η επιστήμη και τεχνολογία είναι ο κατεξοχήν κλάδος όπου η μεταβλητότητα (κίνδυνος) είναι εξαιρετικά μεγάλη και όλα είναι εξαιρετικά ρευστά και απρόβλεπτα.

-Έχει τεράστια μακροχρόνια υπεραξία για την κοινωνία.

5. Τα Ιδιωτικά Πανεπιστήμια (κερδοσκοπικά)

Το καλό όταν έπεσαι των άλλων είναι ότι μπορείς να ξέρεις τι να κάνεις που θα είναι πετυχημένο και τι να αποφύγεις γιατί όπου επιχειρήθηκε ήταν αποτυχημένο.

Η παγκόσμια εμπειρία έχει δείξει ότι όπου επιχειρήθηκε το πείραμα των ιδιωτικών πανεπιστημίων με κερδοσκοπικό χαρακτήρα, ως μια κανονική επιχείρηση δηλαδή, αυτά απέτυχαν: άνοιξαν πολλά με το που επιτράπηκαν και έκλεισαν τα περισσότερα από αυτά, ενώ εκείνα που έμειναν είναι λίγα και άγνωστα με ασήμαντη παραγωγή επιστημόνων ή γνώσης.

Ενώ, λοιπόν, στο τέλος της δεκαετίας του 1980 και σε αυτή του 1990 στην Ελλάδα τα «ιδιωτικά πανεπιστήμια» ήταν σύνθημα (όπως είναι και σήμερα), σε πολλές χώρες στον κόσμο έγιναν πραγματικότητα. Τα αποτελέσματα όμως δεν ήταν καθόλου ικανοποιητικά και τα περισσότερα έκλεισαν είτε οικειοθελώς λόγω ελάχιστων φοιτητών και οικονομικής αποτυχίας, είτε με παρέμβαση των αρχών γιατί είχαν σοβαρά προβλήματα και σκάνδαλα, όπως απονομές πτυχίων παράτυπα, χρηματισμό για εξασφάλιση βαθμών, διαφθορά, κλπ. Κάτι παρόμοιο έγινε πρόσφατα και στην χώρα μας με σειρά ιδιωτικών κολλεγίων. Διεθνώς υπάρχουν χιλιάδες παραδείγματα σχετικά με διαφθορά και απονομές πτυχίων χωρίς ουσία. Από τα χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι το Trump University που είχε δημιουργήσει ο νυν Προέδρος των ΗΠΑ.

Περιγράψαμε παραπάνω τα χαρακτηριστικά του αγαθού που παράγουν τα πανεπιστήμια. Είδαμε ότι χρειάζονται πολύ μεγάλες αρχικές επενδύσεις που θα έχουν αμφίβολο αποτέλεσμα και μάλιστα αν είναι θετικό οικονομικά θα το έχουν μετά από μερικές δεκαετίες. Προφανώς είναι ένα είδος επιχειρηματικής δραστηριότητας που οποιοσδήποτε ιδιώτης δύσκολα θα επένδυε σε κάτι που ίσως του αποφέρει κέρδος μετά από 30 χρόνια έχοντας επενδύσει τεράστια κεφάλια. Ο κίνδυνος (risk) είναι μεγάλος και ξέρουμε από τα χρηματοοικονομικά ότι ένας επενδυτής για να δεχτεί να αναλάβει ένα μεγάλο επενδυτικό κίνδυνο θα πρέπει να περιμένει και ένα μεγάλο κέρδος. Διαφορετικά θα στραφεί σε κάτι πιο ασφαλές. Αν επενδύσει κάποιος ιδιώτης πχ €100 εκατομμύρια για να ιδρύσει ένα πανεπιστήμιο με σκοπό το κέρδος, θα πρέπει να του αποφέρει τουλάχιστον €10 εκατομμύρια κέρδη τον χρόνο ή 10% της αρχικής επένδυσής του κάθε χρόνο για να αξίζει το ρίσκο. Αυτό συμβαίνει γιατί η μέση απόδοση του δείκτη S%P 500 τα τελευταία 90 χρόνια είναι 10%. Οπότε καλύτερα να επενδύσει εκεί στον S%P, όπου φυσικά τα χρήματα του είναι και πολύ πιο εύκολα ρευστοποιήσιμα (πώληση μετοχών) από ότι αν έχουν επενδυθεί σε κτήρια, οικόπεδα, εγκαταστάσεις, εργαστήρια, κλπ.

Εικόνα 3. Πλήθος ιδιωτικών κερδοσκοπικών πανεπιστημίων που κλείνουν σε αναπτυγμένες χώρες λόγω διαφθοράς ή οικονομικής αποτυχίας. Εδώ για συντομία παραθέτω μόνο μερικά ενδεικτικά.

2017-09-13-1505294013-2458119-screenshot_980.jpg
2017-09-13-1505294036-5266020-screenshot_982.jpg

Μιλάμε όμως εύκολα για €100 εκατομμύρια για την δημιουργία ενός υποτυπώδους πανεπιστημίου σύμφωνα με τα διεθνή αλλά και ελληνικά δεδομένα. Τα χρήματα αυτά όμως είναι πάρα πολλά αν σκεφτούμε ότι η μεγαλύτερη επένδυση τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα είναι αυτή της Fraport και Intrakat που προγραμματίζεται στα €350 εκατομμύρια. Δηλαδή είναι περίπου το 1% των ρευστών διαθεσίμων του Harvard. Σύμφωνα με αυτά τα δεδομένα, ποιος, λοιπόν, ιδιώτης είναι αυτός που περιμένει να αλλάξει το νομικό πλαίσιο στην Ελλάδα για να επενδύσει ένα τέτοιο ποσό ή πολλαπλάσιό του για να ανταγωνιστεί τα Ελληνικά Δημόσια Πανεπιστήμια αλλά και τα ξένα όπως μας λένε και μάλιστα με πολύ αμφίβολο κέρδος μερικές δεκαετίες μετά; Η εκτίμησή μου είναι κανείς. Αυτό που θα γίνει είναι να ανοίξουν αρκετά χαμηλού κόστους με περιορισμένες σπουδές σε τμήματα που δεν χρειάζονται ιδιαίτερες υποδομές, όπως οικονομικά, νομική, κλπ όπως γίνεται και τώρα με τα κολλέγια. Αυτά προκειμένου να φέρουν κέρδος θα επενδύσουν στην διαφήμιση, προβολή και ωραία σποτ που είναι σχετικά φθηνά και όχι σε καθηγητές υψηλού επιστημονικού κύρους που είναι ακριβοί.

Και φυσικά εδώ ξεχνάμε ότι ιδιωτικά ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης υπάρχουν και είναι και πολλά στην Ελλάδα. Γιατί άραγε δεν μιλάει κανείς για αυτά; Απλά δεν ονομάζονται πανεπιστήμια αλλά κολλέγια. Και φυσικά δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να ανταγωνιστούν τα δημόσια πανεπιστήμια σε παραγωγή επιστημονικού έργου και γνώσης, οποιαδήποτε διεθνή κατάταξη και αν δούμε. Σε αυτά βέβαια φοιτούν συνήθως όσοι δεν κατάφεραν να περάσουν στα δημόσια πανεπιστήμια. Είναι λοιπόν μια δεύτερη επιλογή μετά τα δημόσια πανεπιστήμια. Όπως είναι φυσικά και παντού στον κόσμο η σχέση κερδοσκοπικών και μη-κερδοσκοπικών πανεπιστημίων. Οι απόφοιτοί τους δεν έχουν θεωρητικά καμία διαφορά με των δημοσίων σε θέσεις στον ιδιωτικό τομέα και πλέον και στον ΑΣΕΠ για τον δημόσιο τομέα. Γιατί λοιπόν αυτά τα ιδιωτικά κολλέγια δεν έγιναν τόσο καλά ώστε να ανταγωνιστούν τα δημόσια; Η απάντηση είναι πάλι το ότι η παραγωγή επιστημονικής γνώσης είναι ένα πάρα πολύ ακριβό αγαθό και αυτό είναι φυσικά πολύ λογικό.

Υπάρχει φυσικά και το επιχείρημα «θα υπάρξει ανταγωνισμός» και όλα θα γίνουν δια μαγείας καλύτερα… και τα δημόσια και τα ιδιωτικά… Δεν ξέρω πώς και γιατί φαντάζονται όσοι το λένε ότι θα γίνει αυτό. Συγκεκριμένα, σχετικά με αυτό, δεν έχουν απαντηθεί οι ερωτήσεις:

-Πώς ακριβώς θα υπάρξει αυτός ο ανταγωνισμός;

-Με ποιους πόρους το δημόσιο πανεπιστήμιο χωρίς δίδακτρα θα ανταγωνίζεται ένα ιδιωτικό με δίδακτρα (φυσικά) πανεπιστήμιο;

-Και γιατί θα ανταγωνιστώ το ιδιωτικό; Που ήδη στην αρχή αναγκαστικά θα είναι μικρό, άγνωστο και χαμηλής ποιότητας;

-Ήδη δεν ανταγωνίζομαι τα υπόλοιπα 30 τμήματα Οικονομικών Επιστημών στην Ελλάδα;

-Ήδη δεν ανταγωνίζομαι ως επιστήμονας το σύνολο της επιστημονικής κοινότητας διεθνώς;

-Γιατί θα κάνει διαφορά;

-Στόχος του επιστήμονα είναι να είναι ο καλύτερος σε ό,τι κάνει, παραγωγικός και αποτελεσματικός. Έτσι είναι η επιστήμη. Είτε με είτε χωρίς «ιδιωτικά» κερδοσκοπικά πανεπιστήμια.

6. Η Διεθνής Εμπειρία

Ακούμε ότι «τα ιδιωτικά πανεπιστήμια υπάρχουν σε όλο τον κόσμο εκτός από την Ελλάδα». Αυτό είναι ανακριβές και μάλιστα είναι ιδιαίτερα ανακριβές στις χώρες που είναι πιο αναπτυγμένες και πιο γνωστές σε μας. Όπως έχουμε πει παραπάνω, τα πανεπιστήμια που γνωρίζουμε ως καλά παραδείγματα και για τα οποία μιλάμε συνέχεια είναι είτε α) κρατικά είτε β) μη-κρατικά, μη-κερδοσκοπικά. Έτσι, από την στιγμή που το πανεπιστήμιο είναι μη-κερδοσκοπικό, είτε αυτό είναι επένδυση του κράτους είτε ενός κληροδοτήματος είτε ενός ιδρύματος, δεν έχει μεγάλη διαφορά στην πράξη. Όλα διοικούνται από ένα συμβούλιο (πρυτανεία, board of trustees) καθηγητών, επιχειρηματιών και προσωπικοτήτων. Αυτό έχει ως στόχο την βελτιστοποίηση του ακαδημαϊκού προϊόντος της διδασκαλίας και της έρευνας μέσα από την αξιοποίηση όλων των πόρων του πανεπιστημίου επενδυμένα μέσα σε αυτό χωρίς κανείς να αποκομίζει κέρδος. Κανείς δεν κερδίζει προσωπικά υπό την έννοια μιας κοινής ιδιωτικής επιχείρησης.

Τα κερδοσκοπικά πανεπιστήμια υπάρχουν, αλλά είναι κατά κανόνα άγνωστα, με λίγους φοιτητές, κακό επίπεδο σπουδών, λίγα τμήματα και όχι καθαρά επιστημονικά όπου οι απαιτήσεις είναι μεγάλες, αλλά τμήματα όπως: παραϊατρικά, βοηθοί νομικών (paralegal), τεχνικά, κλπ).

Ας δούμε λοιπόν τι γίνεται γενικά στον κόσμο με αυτά τα ιδιωτικά κερδοσκοπικά πανεπιστήμια:

  • Τα πανεπιστήμια στον Καναδά που έκανα εγώ τις μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές μου είναι όλα κρατικά. Τα μόνα ιδιωτικά είναι 2-3 πολύ μικρές σχολές επαγγελματικής κατάρτισης και τεχνικής εκπαίδευσης.
  • Στην Αυστρία τα ιδιωτικά αναγνωρίστηκαν πριν 15 χρόνια και παραμένουν λίγα, και μικρά χωρίς πολλούς φοιτητές.
  • Στην Γαλλία είναι λίγα και ακόμα λιγότερα παρέχουν σοβαρές σπουδές.
  • Στην Γερμανία υπάρχουν 83 ιδιωτικά πανεπιστήμια όπου σπουδάζει μόλις το 1% των Γερμανών φοιτητών! Σίγουρα δεν τα γνωρίζετε και πολλά είτε κλείσανε είτε οδηγούνται σύντομα σε κλείσιμο.
  • Στην Ιρλανδία είναι πολύ λίγα και χαμηλής ποιότητας.
  • Στην Ολλανδία τα κρατικά κυριαρχούν σαν να μην υπάρχουν τα πολύ λίγα ιδιωτικά.
  • Στην Πορτογαλία από το 1980 ακολουθήθηκε η «μαγική» συνταγή που προτείνεται και για την Ελλάδα, άνοιξαν εκατοντάδες πανεπιστήμια και έκλεισαν τα περισσότερα λόγω τραγικής ποιότητας και έλλειψης φοιτητών.
  • Στην Ελβετία τα ιδιωτικά και δημόσια έχουν ελάχιστα δίδακτρα γιατί επιδοτούνται από το δημόσιο. Άρα δεν είναι και τόσο ιδιωτικά και σίγουρα δεν είναι κερδοσκοπικά. Είναι δημόσια χρηματοδοτούμενα μη-κρατικά, μη-κερδοσκοπικά.
  • Μεγάλη Βρετανία: από τα 120 πανεπιστήμια εκεί που σπουδάζουν χιλιάδες ελληνόπουλα, μόνο 4 είναι ιδιωτικά και αυτά δεν θα τα ξέρετε γιατί απλά δεν είναι καλά πανεπιστήμια. Επιδοτούνται όμως από το κράτος.
  • Στη Αυστραλία υπάρχουν 2-3 ιδιωτικά πανεπιστήμια το ίδιο άγνωστα και χαμηλής ποιότητας όπως στις παραπάνω χώρες.
  • Στις ΗΠΑ υπάρχουν συνολικά 3500 πανεπιστήμια που από αυτά τα 100 είναι εξαιρετικά και τα υπόλοιπα 3400 είναι από καλά και μέτρια έως πολύ χειρότερα από τα ελληνικά ΙΕΚ.
  • Τα μη-κρατικά καλά πανεπιστήμια είναι όλα μη-κερδοσκοπικά (Harvard, Yale, MIT), δεν είναι δηλαδή αυτό που εννοούμε στην Ελλάδα ιδιωτικά πανεπιστήμια γιατί όπως εξήγησα και παραπάνω:
  • Δημιουργήθηκαν από κληροδοτήματα πριν 300-400 χρόνια πολύ πριν την νεότερη Ελλάδα.
  • Έχουν endowments, δηλαδή περιουσιακά στοιχεία από δωρεές για την λειτουργία τους της τάξης των $10 – $30 δις δολαρίων (20% του ελληνικού ΑΕΠ).
  • Δεν είναι κερδοσκοπικά και διοικούνται από επιτροπές (board of trustees) με κριτήρια όχι ιδιωτικοοικονομικά (το ΜΙΤ πλέον δεν χρεώνει δίδακτρα στους νέους φοιτητές του).
  • Δέχονται λίγους φοιτητές κάθε χρόνο: το Harvard φέτος δέχτηκε 1500 νέους φοιτητές δηλαδή το 0,0005% του πληθυσμού των ΗΠΑ. Αναλογικά για την Ελλάδα θα ήταν 50 φοιτητές ανά έτος για κάθε ελληνικό πανεπιστήμιο σε όλες τις σχολές.
  • Επί πλέον ας μην ξεχνάμε ότι τα δίδακτρά τους είναι της τάξης των €30,000 – €50,000 το χρόνο.

7. Η Ελλάδα

Τέλος, τα ιδιωτικά ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης υπάρχουν από πάντα στην Ελλάδα, είτε με τον τίτλο «εργαστήρια ελευθέρων σπουδών» είτε με τον πιο πρόσφατο «κολλέγια». Είναι ελεύθερα. Οι απόφοιτοί τους συμμετέχουν ακόμα και στον ΑΣΕΠ για θέσεις στο δημόσιο.

  • Γιατί λοιπόν δεν γίνονται τόσο καλά όσο τα δημόσια;
  • Πού είναι ο ανταγωνισμός σε αυτή την περίπτωση;
  • Γιατί δεν βοήθησε ο ανταγωνισμός τα ιδιωτικά κολλέγια να γίνουν όσο καλά είναι τα δημόσια;
  • Γιατί τα παιδιά ταλαιπωρούνται και δίνουν εξετάσεις για να έρθουν στα δημόσια πανεπιστήμια;
  • Γιατί μόνο αν αποτύχουν στα δημόσια επιλέγουν τα κολλέγια;
  • Γιατί τα ιδιωτικά περιορίζονται σε σπουδές στα οικονομικά, διοίκηση επιχειρήσεων, κλπ;
  • Γιατί ακόμα και αυτά που υπάρχουν απέχουν έτη φωτός από το πολύ υψηλότερο επίπεδο των δημόσιων πανεπιστημίων όποια διεθνή κατάταξη και αν δούμε;
  • Γιατί διδάσκουν στα ιδιωτικά κολλέγια ακόμα και άνθρωποι χωρίς καν διδακτορικό τίτλο σπουδών και χωρίς ερευνητικό έργο;
  • Γιατί οι καθηγητές των δημόσιων πανεπιστημίων οι οποίοι κατά συντριπτική πλειοψηφία έχουν ολοκληρώσει μεταπτυχιακά και διδακτορικά σε εξαιρετικά πανεπιστήμια σε ΗΠΑ, Καναδά, Ευρώπη και κατά τεκμήριο γνωρίζουν τον κλάδο άριστα δεν τα εγκαταλείπουν για να διδάξουν στα ιδιωτικά κολλέγια;

Η απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα βρίσκεται στον κερδοσκοπικό χαρακτήρα των κολλεγίων αυτών. Έχουν ως στόχο το κέρδος, δηλαδή στοχεύουν στο να έχουν πολλούς φοιτητές για να έχουν έσοδα, κακοπληρωμένους καθηγητές που από τις πολλές υποχρεώσεις και μαθήματα δεν έχουν χρόνο ακόμα και αν ήθελαν να κάνουν ερευνητικό έργο, με αποτέλεσμα ένα κακό επίπεδο σπουδών σύμφωνα με τα διεθνή κριτήρια που αντικατοπτρίζεται στην κατάταξή τους διεθνώς. Και φυσικά, δεν νομίζω να είναι ο τίτλος «κολλέγιο» αυτό που κρατά στην ανυπαρξία τα ιδιωτικά ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Το πλήρες όνομα του ΜΙΤ είναι «Massachusetts Institute of Technology», ούτε καν πανεπιστήμιο, ούτε κολλέγιο και είναι κορυφαίο στον κόσμο. Το πρόβλημα είναι ότι κανείς δεν επενδύει στο να πληρώσει ικανοποιητικά επιστήμονες καλούς, Έλληνες ή ξένους για να διδάξουν και να δουλέψουν σε αυτά παράγοντας υψηλής ποιότητας διδακτικό και ερευνητικό έργο.

8. Στατιστικά για το Ελληνικό Δημόσιο Πανεπιστήμιο

Μερικά στατιστικά για την κατάταξη των ελληνικών δημόσιων πανεπιστημίων παρά την μη ύπαρξη διδάκτρων, endowments, ελάχιστης χρηματοδότησης ιδιαίτερα μετά το 2010 και αθρόας εισαγωγής φοιτητών για μικροπολιτικούς λόγους τοπικισμού.

Σύνολο 35,000 πανεπιστημίων παγκόσμια:

  • Μέση κατάταξη ελληνικών δημόσιων ΑΕΙ-ΤΕΙ > 1986
  • Μέση κατάταξη ΑΕΙ Ηνωμένου Βασιλείου > 6533
  • Μέση κατάταξη ΑΕΙ Αυστρίας > 7256
  • Μέση κατάταξη των ΑΕΙ Γερμανίας 7976.

Στα πανεπιστήμια του Η.Β. της Αυστρίας και της Γερμανίας περιλαμβάνονται και τα «ιδιωτικά» και γι’ αυτό πέφτει τόσο και η κατάταξή τους ενώ οι χώρες αυτές έχουν εξαιρετικά δημόσια πανεπιστήμια.

9. Συμπέρασμα

Η λύση είναι η διαρκής βελτίωση της ποιότητας της δημόσιας πανεπιστημιακής εκπαίδευσης που χτίστηκε εδώ και δεκαετίες από τους φόρους των Ελλήνων, η στήριξή τους από το κράτος, την κοινωνία και τους καθηγητές. Με λιγοστούς πόρους μετά την κρίση, χωρίς δίδακτρα και ελάχιστα μέσα κάνουν πολύ καλύτερη δουλειά από όλα τα ιδιωτικά πανεπιστήμια που ιδρύθηκαν με τους ίδιους όρους και μύθους σε όλες τις παραπάνω χώρες.

.

Ο επαγγελματικός προσανατολισμός ξεκινά από την προσχολική ηλικία

Ο «επαγγελματικός προσανατολισμός» ξεκινά από την προσχολική ηλικία

«Το παιδί εργάζεται»… έτσι συνηθίζουν να λένε οι Άγγλοι όταν ένα παιδί απλώς παίζει, κι έχουν δίκιο, αφού το παιχνίδι εί­ναι ο κυριότερος τρόπος µε τον οποίο τα παιδιά µαθαί­νουν. Μέσα από το παιχνίδι τα µεν παιδιά ανακαλύπτουν τις ιδιαίτερες κλίσεις τους, οι δε γονείς και το εκάστοτε εκπαιδευτικό σύστημα, έχουν τη δυνατότητα να τις ενισχύσουν, ώστε να µην αποδυναμωθούν. Από την προνηπια­κή ηλικία µέχρι το δηµοτικό, το κάθε παιδί, µέσα από το παιχνίδι, διαμορφώνει τη συναισθηματική του νοημοσύνη αλλά και τις δεξιότητες τις ζωής του, που είναι οι κυριότερες βάσεις για την εξέλιξή του.

«Κοίτα, αυτή είναι η γνώμη μου: όλοι αρχίζουμε τη ζωή μας γνωρίζοντας μαγεία. Γεννιόμαστε με ανεμοστρόβιλους, πυρκαγιές και κομήτες μέσα μας. Ικανοί να μιλάμε στα πουλιά, να διαβάζουμε τα σύννεφα και να βλέπουμε τη μοίρα μας στους κόκκους της άμμου. Ώσπου μας ξεριζώνουν τη μαγεία μέσα από την ψυχή μας. Στο σχολείο, στην εκκλησία, στο σπίτι. Μας βάζουν στον ίσιο δρόμο και μας λέν να είμαστε υπεύθυνοι. Να φερνόμαστε όπως αρμόζει στην ηλικία μας. Να ωριμάσουμε, για όνομα του Θεού. Και ξέρεις γιατί μας το λεν; Επειδή ντρέπονται γι αυτό που άφησαν κάποτε να τους κάνουν στις δικές τους ψυχές» R R McCammon, Boy’s Life

Οι ειδικοί επισημαίνουν, πως ο επαγγελματικός προσανατολισμός ξεκινάει από πολύ μικρή ηλικία. Οι μελλοντικοί ενήλικες πρωταγωνιστές της επαγγελματικής ζωής, δηλαδή, τα παιδιά, χρειάζονται περισσότερο ελεύθερο χρόνο με πολλά ερεθίσματα, για να αναπτύξουν τις δεξιότητες της ζωής τους, τις δυνατότητες έκφρασης των συναισθημάτων, των δυνατοτήτων τους, και βέβαια, γνώση, για να ξεδιπλώσουν τα ταλέντα και τις μοναδι­κές ικανότητές τους.

Το εκπαιδευτικό σύστημα, αλλά και οι γονείς, χρειάζεται να αφουγκράζονται συνέχεια τις ανάγκες και τις επιθυμίες των παιδιών, ώστε να τα οδηγήσουν στo δρόμο που εκείνα κάποτε θα διαλέξουν. Αυτή, όμως, είναι μια φροντίδα που ξεκινά από πoλύ νωρίς, όταν ακό­μα το παιδί είναι νήπιο, πριν καλά καλά πάει στον παιδικό σταθμό ή στo νη­πιαγωγείο. Σ’ αυτή την πρώιμη φάση οι γονείς θα του δώσουν τις πρώτες ευκαιρίες ν’ αποκαλύψει τα ταλέντα και τις κλίσεις του. Στη συνέχεια, τη σκυ­τάλη θα πάρουν μαζί τους, οι ειδικοί του παιδικού σταθμού, του νηπιαγωγείου και του σχο­λείου.

Τα πρώτα χρόνια:

Η «επαγγελματική ενημέρωση» ξεκιvάει από τα πρώτα χρόνια της ζωής των παιδιών, όταν σιγά σιγά έρχονται σε επαφή και με τα διάφορα επαγγέλ­ματα. Έτσι αρχίζει και η επιθυμία του κά­θε παιδιού να γίνει, π.χ. δάσκαλος, γιατρός, μουσι­κός, πυροσβέστης, κλπ.. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι το κάθε παιδί θα ασκήσει τελικά το επάγγελμα που φαντάζεται σε μικρή ηλικία, αλλά η όλη διαδικασία το βοηθά να χτίσει σιγά σιγά την αυτονομία του. Τα παιδιά «διαλέγουν επάγγελμα» για να νιώσουν ότι διαφοροποιούνται. Ο προσ­διορισμός του επαγγέλματος βοηθά το παιδί να ξεχωρίσει τον εαυτό του μέσα στην οικογένεια. Το μεν παιδί προσανατολίζεται σε μια προσωπική πορεία στη ζωή και η οικογένεια σε μια μελλοντική ζωή χωρίς το παιδί.

Η συμβουλή των ψυχολόγων προς τους γονείς είναι σαφής: Δώστε ελεύθερο χρόνο και ερεθίσματα στο παιδί σας, για να αναπτύξει τις δεξιότητές του. Αν το παιδί σας έχει μια ιδιαίτερη κλίση σε κάτι, βοηθήστε το να την καλλιεργήσει, ενισχύστε του τις τάσεις του και προτρέψτε το να τις εκφράσει, χωρίς όμως να τη συνδέσετε απαραίτητα με το μελλοντικό του επάγγελμα, γιατί δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πως θα συνθέσουν, τελικά, όλα εκείνα που θα αποκομίσουν από τη ζωή τους.

Έτσι κι αλ­λιώς, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να παρεμβληθούν και άλλοι παράγοντες που θα τα οδηγήσουν στην όποια επαγ­γελματική απόφαση. Αυτό που χρειάζεται είναι να βοηθήσουμε από μικρή ηλικία κάθε παιδί να μπει στη διαδικασία ανακάλυψης του ίδιου του εαυτού του, προσφέροντάς του τη δυνατότητα έκφρασης των συναισθη­μάτων του, από τη μια πλευρά, και των ιδιαίτερων σωματικών και πνευματικών ικανοτήτων του, από την άλλη.

Ο ελεύθερος χρόνος που θα του προσφέρουμε, το παιχνίδι, και η συναναστροφή με άλ­λα παιδιά αλλά και με ενήλικες, και βέβαια η ύπαρξη πολλών διαφορετικών ερεθισμάτων, ώστε να το παροτρύνουμε να ασχοληθεί με όσα του προξενούν ενδιαφέρον, είναι το ένα μέρος. Το κύριο, όμως, βή­μα για να ωθήσουμε το κάθε παιδί να αναπτυχθεί, είναι η γνώση του εαυτού του.

Η σημασία της συναισθηματικής νοημοσύνης:

Σήμερα έχει αρχίσει να δίνεται έμφαση στο πως μπορεί κάθε παιδί να εκδηλώ­νει τα συναισθήματά του και να τα διαχειρίζεται. Στο παρελθόν, συναισθή­ματα όπως π.χ. ο θυμός, ήταν απαγορευ­μένα στα παιδιά. Στις μέρες μας η σημασία της ανάπτυξης της συναισθηματικής νοημοσύνης, δηλα­δή η επίγνωση ότι το παιδί μπορεί να αναγνωρίζει τα δικά του συναισθήμα­τα αλλά και των άλλων (άρα να επι­κοινωνεί), όπως και η σημασία της ανακάλυψης, της εξέλιξης και της σύνθεσης των δεξιοτήτων τής ζωή του, είναι δεδομένη.

Η συναισθημα­τική καλλιέργεια, δηλαδή η ικανότητα του ανθρώπου να αναγνωρίζει, να εκφράζει, και κυρίως να διαχειρίζεται τα συ­ναισθήματά του, είναι από τα πιο βα­σικά εφόδια για τη ζωή. Γι’ αυτό και η σύγχρονη εκπαίδευση στο νη­πιαγωγείο και στο δημοτικό χρειάζεται να βασίζονται σε προγράμματα, που έχουν στόχo την ανάπτυξη της συναισθημα­τικής νοημοσύνης.

Η δύναμη των ερεθισμάτων για την ανακάλυψη και αξιοποίηση των δεξιοτήτων ζωής:

Αν δεν δώσουμε στα παιδιά τη δυνατότητα να πειραματιστού,  δεν θα μπορέ­σουν να αντιληφθούν τις κλίσεις και τις τά­σεις τους. Οι ιδιαίτερες ικανότητες εμφανίζονται από την προσχολική ηλικία, δίνοντας στο παιδί την ευκαιρία να τις εκφράσει και μέσα από το κάθε παιχνίδι, χωρίς όμως να το καταπιέζουμε ή να το κατευθύνουμε.

Το κάθε παιδί είναι σημαντικό να έχει τη δυνατότητα να διαλέγει την απασχόλησή του κι αυτό θα επιτευχθεί μόνο αν μπορεί να διαθέσει τον ελεύθερο χρόνο του σε ό,τι θέλει πραγματικά. Μέσα από τον ελεύθερο χρόνο τα ταλέντα του θα ξεδιπλωθούν με άμεσο και αυθεντικό τρόπο. Επίσης, εξίσου σημαντικές εiναι οι ώρες της αυτοαπασχόλησης που χαρίζουν στο παιδί την αίσθηση ότι μπορεί να τα καταφέρει μόνο του, άρα ενι­σχύουν  την αυτοεκτίμησή του και τη διά­θεσή του να τα βγάλει πέρα με καινούρ­γιες προκλήσεις.

Η συμβολή των γονέ­ων είναι αποτελεσματική, όταν στηρίζουν τα παιδιά τους (όχι με υπερπροστατευτικότατα ή με καταπίεση) σε κάθε προσπάθεια που κάνουν, και τα βοηθάνε να αισθάνονται ικανά και να μην απογοητεύονται από τις  μικρές αποτυχίες τους.

Η επικοινωνία και η κοινωνικότητα:

Στην προνηπιακή ηλικία τα παιδιά χρειάζονται να συναναστρέφονται με άλ­λα παιδιά και να επικοι­νωνούν μεταξύ τους. Μ’ αυτόν τον τρόπο μαθαίνουν την ομαδικότητα, αποκτούν αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση και το πιο σημαντικό: μαθαίνουν τον εαυτό τους. Τα παιδιά πρέπει να μάθουν να εκ­φράζουν ό,τι σκέφτονται και να καταλαβαίνουν, αντίστοιχα, τα άλλα παι­διά.

Τα περισσότερα επαγγέλ­ματα, εξάλλου, απαιτούν καλή επικοινωνία και αυ­ξημένη κοινωνικότητα. Μέσα από τη συνανα­στροφή το παιδί μαθαίνει, εκτός των άλλων, να αυτοπειθαρχεί και να οροθετείται, κάτι που επίσης είναι σημαντικό για όποιο επάγγελμα κι αν διαλέξει στο μακρινό μέλλον. Οι βάσεις όμως θα μπουν στην παιδική ηλικία.

Στον παιδικό σταθμό:

Όταν το παιδί δημιουργεί, αποκαλύπτει τις τάσεις του και τις δυνατότητές του με μοναδική ευκολία. Οι ευκαιρίες για δημιουργία δίνονται μέσα στο σπίτι με διάφορα παιχνίδια και απασχολήσεις, είτε στον παιδικό σταθμό και αργότερα στο νηπιαγωγείο. Γι’ αυτό, όταν θα έρθει η ώρα να διαλέξουν οι γονείς τον παιδικό σταθμό καλό είναι να φροντίσουν να διαθέτει τα παρακάτω χαρακτηριστικά ή του­λάχιστον να τα πλησιάζει:

Έμφαση στην ανάπτυξη: Για να βοηθήσει τα παιδιά να προσανατολιστούν σωστά στο μέλλον, σε προσωπικό και κοινωνικό επίπεδο, ο σύγχρονος παιδικός σταθμός πρέπει επίσης να δίνει μεγάλη έμφαση στη λέξη «ανάπτυξη». Συγκεκριμένα, να μπορεί να «‘υποσχεθεί» την προσωπική, την κοινωνική αλλά και την σωματική ανάπτυξη των παιδιών, όπως και την ανάπτυξη των συναισθημάτων τους και των  γνώσεων τους, αλλά και των πνευματικών ικανοτήτων τους. Επίσης οι ειδικοί ενός παιδικού σταθμού είναι καλό να «κατεβαίνουν» στο ύψος των παιδιών, κυριολεκτικά και μεταφορικά, για να μπορούν να επικοινωνήσουν και να «ακούσουνε» με προσοχή τις επιθυμίες και τις ιδιαιτερότητές τους.

Επιπλέον, ο παιδικός σταθμός χρειάζεται να έχει μικρές ομάδες, με μια δασκάλα και έναν βοηθό, έτσι ώστε να μπορούν να ασχοληθούν με το κάθε παιδί ξεχωριστά, και να ενημερώνουν τους γονείς για την ανάπτυξή του σε όλους τους τομείς.

Προσιτός χώρος και αυτοδιάθεση: Ο χώρος του παιδικού σταθμού πρέπει να έχει ζεστασιά, σεβασμό και ασφάλεια για τα παιδιά, να διαθέτει μικρά έπιπλα κι έναν εξοπλισμένο εξωτερικό χώρο για ελεύθερο παιχνίδι και σωματική έκφραση και άσκηση, απαραίτητα σε αυτές τις ηλικίες. Επίσης, να είναι ένας απόλυτα προσιτός χώρος για τους μικρούς φιλοξενούμενούς του και vα τους παρέχει άμεσα την ικανοποίηση των ενδιαφερόντων τους με ποικιλία ερεθισμάτων.

Ενάς γονιός µπορεί να ελέγξει έναν τέτοιο χώρο προσέχοντας το εξής:  Το υλικό για τα παιχνίδια και τις δρα­στηριότητες να είναι τοποθετημένο σε τέτοιο ύψος, ώστε ένα κάθε παι­δί να µπορεί να πιάσει αυτό που το ενδιαφέρει και να εκφράσει µ’ αυτόν τον τρόπο άµεσα την προτίµησή του αλλά και την κλίση του. Άλλο παιδί θα προτιμήσει τα τουβλάκια, άλλο τις δαχτυλοµπογιές, άλλο χαρ­τιά και µαρκαδόρους ή κάποιο παζλ, κι άλλο θα παίξει µε ένα ξυλόφω­νο, ή θα προτιμήσει την παιδική χαρά.

Επίσης, είναι καλό να µπορούν οι γο­νείς να επισκέπτονται όλες τις ώρες τον παιδικό σταθµό.

Στο νηπιαγωγείο:

Το πρόγραµµα στο νηπιαγωγείο χρειάζεται µεγαλύτερη καθοδή­γηση και οργάνωση, ώστε να προετοιμάσει το παιδιά να περάσουν µε µεγαλύτερη ευκολία στo δηµοτικό σχολείο, oπότε αυξάνονται κάπως οι απαιτή­σεις για πειθαρχία και oριoθέτηση. Όμως, ένα νηπιαγωγείο δεν θα πρέπει να έχει στο πρόγραµµά του υποχρεωτικά γραφή και ανάγνω­ση. Αν ένα παιδί «στέκεται» καλά στην οµάδα, αν νοιώθει καλά µε τον εαυτό του και λειτουργεί επιτυχώς, θα περάσει οµαλά στην πρώτη δη­µοτικού χωρίς απαραίτητα να ξέ­ρει να διαβάζει ή να γράφει. Μπορεί να υπάρχει πρόγραµµα για όλα τα παραπάνω (ακόµα και για µία ξένη γλώσσα), αλλά σε µορφή παιχνιδιού.

Φυσικά, εί­ναι καλό να υπάρχει δυνατό­τητα για γυµναστική, καλλιτεχνι­κές δραστηριότητες, µουσική, και όλα όσα µπορεί να ενδιαφέρουν τα παιδιά. Όλα αυτά, ωστόσο, δεν πρέπει να δίνονται στο παιδί με καταπιεστικό ή υποχρωτικό τρόπο.

Γενική µόρφωση και παιδεία – Τα εφόδια:

Η σηµασία της γενικής µόρφωσης και παιδείας είναι µεγάλη. Ανεξάρ­τητα από τα ιδιαίτερα ταλέντα του, κά­θε παιδί, χρειάζεται να καλλιεργείται πνευματικά.

Δεν είναι τυχαίο ότι η απόφαση της εξειδίκευσης έρχεται στο τέλος των σπουδών. Η διαδρoµή από τη µόρφωση µέχρι την επαγγελµατι­κή αποκατάσταση µπορεί ν’ αλλάξει στόχο πολλές φορές. Σήµερα κάθε ενήλικας π.χ. στην Ευρώπη, πρόκειται να εξασκήσει κατά  μέσο όρο, τρία ή και τέσσερα διαφορε­τικά επαγγέλματα κατά τη διάρκεια της ζωής του. Μπορεί στη διαδροµή ο καθένας να επισηµάvει άλλα ενδιαφέροντα, ή μπορεί ακόµη ν’ αλλάξει επάγγελµα ύστερα από µια σύ­ντοµη επιπλέον επιμόρφωση, η οποία θα βασίζεται και στα εφόδια της γενικής παιδεία που απέκτησε, αλλά και με στόχο την αυτοπραγμάτωση των δεξιοτήτων ζωής του, που είναι εκείνο που θα του δώσει την αίσθηση της επαγγελματικής -και όχι μόνο- ολοκλήρωσης, πως πραγματικά κατάφερε να αξιοποιήσει έως και στο έπακρο, τις ικανότητές του.

Οι μελλοντικές επιλογές:

Η επιλογή του επαγγέλματος δεν είναι αποτέλεσα µιας µόvο συνισταμένης, δηλαδή των ικα­νοτήτων και των κλίσεων του παιδι­ού, και των εφοδίων που θα κατακτήσει από τη μόρφωσή του(πτυχία και διακρίσεις) αλλά και άλλων παραγόντων, κοινωνικών και ψυχολογικών. Τα εφόδια που θα αποκτήσει κάθε παιδί από την προνηπιακή, νηπιακή, και σχολι­κή του ηλικία, θα το βοηθήσουν να εκμεταλλευτεί µε πολύ µεγαλύτερη ευκολία τις ιδιαιτερότη­τές του, έτσι ώστε να πραγµατοποι­ήσει µε επιτυχία τα όνειρά του.

Το επάγγελμα είναι η ίδια η ζωή, σε αυτό αναλώνουμε την περισσότερη ενέργειά µας, κι αυτό βοηθά στη δηµιουργία της ταυτότητάς µας. Ωστόσο δεν µπορούµε να απαιτούμε από τα παιδιά ν’ αποκτήσουν ταυ­τότητα πριν ακόµη ενηλικιωθούν. Καλό είναι να θυμόμαστε ότι ο επαγγελματικός προσανατολισµός είναι µια εξελικτική διαδικασία, που δεν αξίζει µόνο για το αποτέλεσµά της, αλλά και για το ταξίδι που κάνει το κάθε παιδί, µέχρι να είναι έτοιµο να «πάρει τη ζωή του στα χέρια του».

Ο παιδικός σταθμός, το νηπιαγωγείο και το σχολείο χρειάζεται:

  • Να προσέχουν κάθε παιδί, καθώς κινείται στο περιβάλλον.
  • Ν’ ανταποκρίνονται στις ανάγκες του.
  • Να παρατηρούν κάθε παιδί ξεχωριστά.
  • Να προσέχουν όσα εκφράζει κάθε παιδί.
  • Να το βοηθούν να εκφράζεται συναισθηματικά και να διαχειρίζεται τα συναισθήματά του (ανάπτυξη της συναισθηματικής νοημοσύνης).
  • Να το βοηθούν να επικοινωνεί.
  • Να του μαθαίνουν να ολοκληρώνει την κάθε προσπάθειά του, να επιμένει, να εξερευνά, να μοιράζεται.
  • Να του δίνουν ερεθίσματα που θα το βοηθήσουν να ανακαλύψει και να διαμορφώσει τις δεξιότητες της ζωής του, π.χ. με ομαδικά και ατομικά παιχνίδια, απασχολήσεις και δραστηριότητες.
  • Να το βοηθούν να μάθει τον εαυτό του.

Τέλος, ας μην ξεχνάμε, κάποια από εκείνα που άφησε παρακαταθήκη, ο καθηγητής Χρίστος Τσολάκης: «Δεν γνωρίζει κανείς καλά, παρά μόνο ότι τον έχει κάνει να το αγαπήσει. Αν κάτι δεν το αγάπησες, δεν το γνωρίζεις καλά. Το σχολείο πρέπει να είναι μια ευτυχισμένη οικογένεια! Αυτή την μεταρρύθμιση θα τη βάλουμε καμιά φορά στο μυαλό μας; Τα άλλα ειναι μερεμέτια!»

«Οι μαθητές είναι οι καλύτεροι δάσκαλοι!»

.

πηγή: http://tvxs.gr/

Οδηγίες διδασκαλίας Μαθημάτων Προσανατολισμού Α ΄ ΕΠΑ.Λ.

Με εγκύκλιο του Υπουργείου Παιδείας, Έρευνας & Θρησκευμάτων παρέχονται οδηγίες στους εκπαιδευτικούς για την διδασκαλία των μαθημάτων προσανατολισμού της Α΄ τάξης Ημερήσιου & Εσπερινού Επαγγελματικού Λυκείου για το σχολικό έτος 2017-2018

Αξίζει να σημειωθεί στις χρήσιμες ιστοσελίδες για την διδασκαλία του μαθήματος Σχολικός Επαγγελματικός Προσανατολισμός – Ασφάλεια και Υγεία στο Χώρο της Εργασίας γίνεται παραπομπή στις παρακάτω Χρήσιμες ιστοσελίδες:

  1. http://www.mysep.gr/?cat=120
  2. Διαδικτυακή Πύλη Εφήβων (ΕΟΠΠΕΠ): http://www.eoppep.gr/teens/

.

Ολόκληρη η εγκύκλιος: εδώ 

Νέο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής

Για τη διαδικασία της ίδρυσης του νέου Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής

Το Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας & Θρησκευμάτων επισημαίνει ότι η διαδικασία της ίδρυσης του νέου Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής αποτελεί ένα πρωτοποριακό εγχείρημα το οποίο αναμένεται να συμβάλλει καθοριστικά στην προώθηση του ενιαίου χώρου ανώτατης εκπαίδευσης και έρευνας.

Το Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων έχει λάβει προτάσεις από τις διοικήσεις των δύο Ιδρυμάτων, Τ.Ε.Ι. Αθήνας και Α.Ε.Ι. Τ.Τ. Πειραιά, σχετικά με τα Τμήματα και τις Σχολές του υπό ίδρυση Πανεπιστημίου, οι οποίες θα ληφθούν υπόψη από την οκταμελή επιτροπή που έχει συστήσει το ΥΠ.Π.Ε.Θ. για να τις μελετήσει και να εισηγηθεί σχετικά.

Η διαδικασία είναι υπό εξέλιξη, αποφάσεις δεν έχουν παρθεί ακόμη και οι προτάσεις των Ιδρυμάτων θα κριθούν από την επιτροπή, θέτοντας ως κύριες προϋποθέσεις τα νέα Τμήματα να αντιστοιχούν σε διεθνώς αναγνωρισμένα επιστημονικά πεδία, να έχουν αυτοδυναμία προσωπικού και να ανταποκρίνονται στις ανάγκες της οικονομίας και της κοινωνίας.

Μετά το πέρας της διαδικασίας, εφόσον κριθεί ότι κάποια Τμήματα δεν πληρούν τις προϋποθέσεις να αποτελέσουν Τμήματα του νέου Πανεπιστημίου, παραμένει ανοικτό το ενδεχόμενο να παραμείνουν ως τμήματα Τ.Ε.Ι. Σε αυτή την περίπτωση το Τ.Ε.Ι. Αθήνας θα παραμείνει σε λειτουργία ώστε να συνεχίσουν τα εν λόγω τμήματα απρόσκοπτα να παρέχουν το έργο τους.

.

πηγή: ΥΠ.Π.Ε.Θ.

Πρόγραμμα Υποτροφιών COSMOTE

Πρόγραμμα Υποτροφιών COSMOTE

Το Πρόγραμμα Υποτροφιών COSMOTE απευθύνεται σε πρωτοετείς φοιτητές Πανεπιστημίων Ανώτατης Εκπαίδευσης στην Ελλάδα, από όλους τους νομούς της χώρας, με σοβαρά κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα καθώς και υψηλές σχολικές επιδόσεις.

Από την έναρξη του Προγράμματος, το 2002, μέχρι και σήμερα, έχουν απονεμηθεί συνολικά 581 Υποτροφίες σε πρωτοετείς φοιτητές, η αξία των οποίων υπερβαίνει τα 4,4 εκατ. ευρώ. Το 2017, θα απονεμηθούν σαράντα (40) Υποτροφίες, με συνολικό μικτό ποσό κάθε μίας από αυτές δεκαπέντε χιλιάδες ευρώ (15.000 €), καθώς και μία (1) τιμητική Υποτροφία «Ζαχαρίας Πιπερίδης» συνολικού μικτού ποσού είκοσι χιλιάδων ευρώ (20.000 €). Η Υποτροφία, «Ζαχαρίας Πιπερίδης» απονεμήθηκε σε πρωτοετή φοιτητή, Πολυτεχνικής Σχολής της χώρας, του τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών, από όπου εν προκειμένω, είχε αποφοιτήσει και ο ίδιος ο Ζαχαρίας Πιπερίδης, ο οποίος υπήρξε διακεκριμένο στέλεχος του Ομίλου ΟΤΕ.

Η COSMOTE 16 χρόνια τώρα, βρίσκεται δίπλα στους νέους που δίνουν μαθήματα ζωής, επιβραβεύοντας τις προσπάθειές τους και συμβάλλοντας στην ολοκλήρωση των σπουδών τους.

Για οποιαδήποτε διευκρίνιση σχετικά με το Πρόγραμμα Υποτροφιών, μπορείτε να καλέσετε στα τηλέφωνα 210-6115754 και 210-6117653. Επιπλέον μπορείτε να στείλετε e-mail στην ηλεκτρονική διεύθυνση: support@cosmote-scholarships.gr, σε περίπτωση που αντιμετωπίσετε τεχνικά προβλήματα που αφορούν στη λειτουργία του ιστοχώρου www.cosmote-scholarships.gr

περισσότερα στοιχεία: εδώ

 


.

.

Ο θεσμός της Μαθητείας αλλάζει

Ο θεσμός της Μαθητείας αλλάζει

Συνεργασία Υπουργείου Παιδείας Έρευνας και Θρησκευμάτων και ΟΑΕΔ στη διαχείριση της Μαθητείας

Για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, η επαγγελματική εκπαίδευση και κατάρτιση μπαίνει σε σύγχρονη τροχιά ανάπτυξης στην Ελλάδα, καθώς ο θεσμός της Μαθητείας εισέρχεται σε μια νέα εποχή.

Το Υπουργείο Παιδείας Έρευνας και Θρησκευμάτων αφενός και αφετέρου το Υπουργείο Εργασίας Κοινωνικής Ασφάλισης και Αλληλεγγύης, οι πολιτειακοί φορείς που εποπτεύουν τη λειτουργία των δύο πυλώνων της Μαθητείας -δηλαδή του εκπαιδευτικού συστήματος και της αγοράς εργασίας- συνδέουν με ένα ενιαίο δίκτυο συνεργαζόμενων εργοδοτών το σύνολο των εκπαιδευτικών δομών επαγγελματικής εκπαίδευσης και κατάρτισης. Δηλαδή τις Επαγγελματικές Σχολές (ΕΠΑΣ) Μαθητείας του ΟΑΕΔ, το Μεταλυκειακό έτος – τάξη Μαθητείας των Επαγγελματικών Λυκείων (ΕΠΑΛ) και τα Δημόσια Ινστιτούτα Επαγγελματικής Κατάρτισης (ΙΕΚ) του ΥΠΠΕΘ .

Η επέκταση του θεσμού της μαθητείας σε ευρύ πεδίο εφαρμογής είναι βασική στρατηγική του ΥΠΠΕΘ και αποτελεί μια μεταρρύθμιση που αναβαθμίζει σημαντικά τον τρόπο εφαρμογής της μάθησης με βάση την εργασία. Ειδικότερα, η μαθητεία διεξάγεται με βάση συγκεκριμένο Πρόγραμμα Σπουδών, ώστε να επιτυγχάνονται συγκεκριμένα μαθησιακά αποτελέσματα και να διασφαλίζεται η συνεργασία εκπαιδευτικής δομής και επιχείρησης. Σημειώνεται ότι προβλέπεται ημερήσια αποζημίωση και ασφάλιση των μαθητευόμενων, με στόχο την εμπέδωση των εργασιακών τους δικαιωμάτων και την αφομοίωση μιας κουλτούρας επένδυσης από τις επιχειρήσεις.

Με τα παραπάνω διασφαλίζεται η ποιοτική υλοποίηση του θεσμού, με στόχο την αμφίδρομη διαδικασία διασύνδεσης και ταυτόχρονης βελτίωσης των πόλων της εκπαίδευσης και της εργασίας.

Με το νέο Πλαίσιο Ποιότητας Μαθητείας (ΚΥΑ 26385/2017) ο σχεδιασμός, η υλοποίηση και η αξιολόγηση των προγραμμάτων Μαθητείας περνά στην ευθύνη ενός Εθνικού Συντονιστικού Οργάνου με τη συμμετοχή των συναρμόδιων Υπουργείων, φορέων και του ΟΑΕΔ και θεμελιώνεται ένα νέο σύστημα ενιαίας διαχείρισης της Μαθητείας από το ΥΠΠΕΘ και τον ΟΑΕΔ για το σύνολο των των σπουδαστών επαγγελματικής εκπαίδευσης και κατάρτισης (ΕΠΑΛ, ΕΠΑΣ, ΙΕΚ).

Στο νέο αυτό πλαίσιο διαχείρισης, αξιοποιείται η μακρόχρονη εμπειρία του ΟΑΕΔ στην οργάνωση της Μαθητείας μέσω των ΕΠΑΣ και η σταθερή συνεργασία του με τους εργοδότες, όπως και ο ρόλος των Κέντρων Προώθησης Απασχόλησης (ΚΠΑ) του Οργανισμού στη σύζευξη προσφοράς και ζήτησης εργασίας.

Σε κάθε ΚΠΑ του ΟΑΕΔ δημιουργούνται Ομάδες Υποστήριξης Μαθητείας (ΟΥΜ), που έχουν ως αποστολή τον συντονισμό των ενεργειών για την προσέλκυση θέσεων Μαθητείας και για την τοποθέτηση σε αυτές των μαθητευομένων, από κοινού με τις εκπαιδευτικές δομές.

Τις ΟΥΜ, που για το έτος 2017-2018 θα λειτουργήσουν σε 16 ΚΠΑ του ΟΑΕΔ, συγκροτούν ο Εργασιακός Σύμβουλος Εργοδοτών του ΟΑΕΔ, που έχει και το ρόλο του συντονιστή, ένας εκπαιδευτικός των ΕΠΑΣ Μαθητείας ΟΑΕΔ και ένας εκπαιδευτικός του ΥΠΠΕΘ.

Κάθε ΟΥΜ έχει την ευθύνη διαχείρισης των θέσεων Μαθητείας που θα καταχωρούνται στο Portal του ΟΑΕΔ (www.oaed.gr) από τα μέλη της και από τους εργοδότες καθώς και για την τήρηση και επικαιροποίηση του Μητρώου των επιχειρήσεων που συμμετέχουν στα προγράμματα Μαθητείας. Τις επόμενες ημέρες θα ενεργοποιηθεί ειδική εφαρμογή στο Portal του ΟΑΕΔ για τη δήλωση των προσφερόμενων θέσεων μαθητείας απευθείας από τους εργοδότες. Σημειώνεται ότι στρατηγικός στόχος είναι η δημιουργία ενός Μητρώου πιστοποιημένων για Μαθητεία εργοδοτών.

Η ΟΥΜ έχει, επίσης, την ευθύνη για την κατανομή των θέσεων Μαθητείας στις εκπαιδευτικές δομές, ανάλογα με τη ζήτηση ειδικοτήτων από τις επιχειρήσεις και τους φορείς και με τον αριθμό των μαθητευόμενων ανά εκπαιδευτική δομή, καθώς και για την υποστήριξη της τοποθέτησης των μαθητευόμενων σε συνεργασία και συμφωνία με τους εργοδότες. Τέλος, ελέγχει την ορθή εκτέλεση της Σύμβασης Μαθητείας, που συνάπτεται μεταξύ μαθητευόμενου και εργοδότη και συνυπογράφεται από τον διευθυντή της οικείας εκπαιδευτικής δομής, ενώ μεριμνά για την επίλυση τυχόν διαφορών μεταξύ εργοδότη και μαθητευόμενου.

Τέλος, η κάθε ΟΥΜ υλοποιεί δράσεις ενημέρωσης και ενεργοποίησης των φορέων του Ιδιωτικού και του Δημοσίου Τομέα και των φορέων Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας για την προσέλκυση θέσεων μαθητείας. Για τον σκοπό αυτόν συνεργάζεται με επιμελητήρια και κλαδικές οργανώσεις εργοδοτών και συνδιοργανώνει εκδηλώσεις ευαισθητοποίησης και ενημέρωσης.

Το Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων σε συνεργασία με το Υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης έχουν την ευθύνη για τον καθορισμό των ειδικοτήτων στις οποίες αναπτύσσονται τα προγράμματα Μαθητείας, λαμβάνοντας υπόψη και τις εισηγήσεις του Εθνικού Συντονιστικού Οργάνου Μαθητείας. Παράλληλα, το ΥΠΠΕΘ μέσω του ΙΕΠ και της ΓΓΔΒΜΝΓ, έχει την ευθύνη ανάπτυξης των προγραμμάτων σπουδών για κάθε ειδικότητα, καθορίζει τα απαραίτητα προσόντα των μαθητευομένων για εγγραφή στο πρόγραμμα μαθητείας, ενώ έχει και την ευθύνη της δημιουργίας εργαλείων αξιολόγησης των προγραμμάτων Μαθητείας, ως προς το παιδαγωγικό και επιμορφωτικό μέρος και τον βαθμό επίτευξης του κοινωνικού ρόλου της Μαθητείας.

Με το νέο αυτό πλαίσιο, η πολιτεία χαράσσει ενιαία στρατηγική για σύγχρονη επαγγελματική εκπαίδευση και κατάρτιση, προσαρμοσμένη στις ανάγκες των μαθητών για επαγγελματική αποκατάσταση και εξέλιξη και των επιχειρήσεων για εξειδικευμένο προσωπικό που μπορεί να ενταχθεί άμεσα στην παραγωγική διαδικασία και να συντελέσει στην αναγκαία αύξηση της παραγωγικότητας.

.

πηγή: ΥΠ.Π.Ε.Θ.

.

Σχετικά άρθρα: 

Μεταλυκειακό έτος – Τάξη Μαθητείας

Έναρξη αγγελιών θέσεων εργασίας

Τα Όχι και τα Ναι της ιδιωτικής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης

Τα «Όχι» και τα «Ναι» της ιδιωτικής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης

Το Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων φιλοξενεί τις απόψεις των καθηγητών Άλκη Ρήγου «Υπέρ του Δημόσιου Πανεπιστημίου συνηγορία» και Αριστείδη Χατζή «7 επιχειρήματα υπέρ των ιδιωτικών πανεπιστημίων» με τα «όχι» και τα «ναι» της ιδιωτικής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

Υπέρ του Δημόσιου Πανεπιστημίου συνηγορία του Άλκη Ρήγου

Η συζήτηση για το αύριο του Πανεπιστημίου και τα κηρύγματα για την ύπαρξη και Ιδιωτικών ΑΕΙ και την συνακόλουθη μονοδιάστατη σύνδεσή του με τα κελεύσματα της αγοράς, ηθελημένα φαίνεται να αγνοεί το ιστορικό βάθος και τον ρόλο, αυτού του ιδιότυπου προ-κρατικού θεσμού.

Παιδί του πολυσήμαντου και πολυδύναμου μορφώματος της αναδυόμενης στα χρόνια του ύστερου Μεσαίωνα νεωτερικής Πόλης, το Πανεπιστήμιο ήταν από την αρχή της ύπαρξής του θεσμός του Δημόσιου Χώρου και Λόγου. Παρήγαγε στην ιστορική του διαδρομή ισχύ και αίγλη αντιστεκόμενο στα κάθε φορά εξουσιαστικά «ιερά ανήκειν» της εκκλησίας, του κράτους – έθνους, των οικονομικών συμφερόντων. Κατέκτησε απ’ αρχής το πρώτο στην ιστορία κοσμικό άσυλο ελευθερίας και διεκδίκησε με άδηλο κάθε φορά βέβαια αποτέλεσμα, ως κοινότητα διανοουμένων ενηλίκων πολιτών – καθηγητών και φοιτητών – τον αυτοπροσδιορισμό του, ως δημόσιος χώρος, συν-κοίνησης και σύγκρουσης ιδεών και επιχειρημάτων -ακαδημαϊκού δηλαδή διαλόγου -κριτικής αμφισβήτησης των υπαρχουσών γνώσεων, απαραίτητο όρο για την παραγωγή νέων γνώσεων, αξιών, κοινωνικών, πολιτικών και πολιτισμικών ταυτοτήτων. Αυτή η μοναδική δύσκολο ελεγχόμενη μα και αναγκαία για κάθε κοινωνία λειτουργία, καθιστά το Πανεπιστήμιο αναντικατάστατο δημόσιο θεσμό κοινωνικού αναστοχασμού. Αυτή η ελεύθερη αντιπαράθεση ιδεών και αξιών, στην αέναη αναζήτηση της νέας γνώσης, δεν είναι δυνατόν να αφεθεί στα συμφέροντα της ιδιωτικής επιχειρηματικότητας ως εμπόρευμα, με τον φοιτητή πελάτη -καταναλωτή γνώσεων και συγκρότησης ατομικού κεφαλαίου για τις ανταγωνιστικές ανάγκες μιας αβέβαιης μελλοντικής αγοράς εργασίας και τον πανεπιστημιακό δάσκαλο άκριτο πωλητή επιστημονικών προϊόντων. Σε μια συγκυρία μάλιστα όπου καμιά επιστήμη δεν μπορεί να αφεθεί σε μια ανεξέλεγκτη αναπαραγωγή, συνδεδεμένη μονοδιάστατα με αγοραίες ανάγκες κέρδους. Σε μια εποχή μάλιστα που τα κοινωνικά ερωτήματα δεν αφορούν μόνο το τι παράγεται και το πώς διανέμεται, αλλά και το τι αντέχει η φύση να παραχθεί. Σήμερα ιδιαίτερα όπου ο κριτικός και έλλογος τρόπος επεξεργασίας της σκέψης, ο χώρος ενός ακηδεμόνευτου κοινωνικού αναστοχασμού και παραγωγής επιστημόνων ευαίσθητων δεκτών με υψηλό επίπεδο ευθύνης των κοινωνικό-πολιτισμικών και οικολογικών προταγμάτων, καθίσταται επειγόντως αναγκαίος.

Γεγονός που απαιτεί την κριτική ελεγξιμότητα των επιστημονικών επιτευγμάτων, την δημόσια κριτική και σύγκρουση ορθολογικών επιχειρημάτων και πειραματικών δεδομένων μπροστά στην επιστημονική κοινότητα στην οποία κρίνεται δηλαδή δοκιμάζεται το κάθε ερευνητικό πόρισμα και η κάθε συγκρότηση θεωρίας. Η δημόσια αυτή κριτική στοχεύει -ορθότερα οφείλει να στοχεύει – στην κατανόηση, την αποδοχή, τη διόρθωση ή απόρριψη των επιστημονικών πορισμάτων και προφανώς όχι στην καταδίκη του επιστήμονα που τα προτείνει. Αυτόν τον ελεύθερο διάλογο διαφορετικών σχολών σκέψης, ιδεολογικών κατευθύνσεων και πολιτισμικών αναφορών μέσα στον ίδιο χώρο ελευθερίας μόνο ένα Δημόσιο Πανεπιστήμιο και αντίστοιχα ένα Δημόσιο Ερευνητικό Κέντρο, μπορεί δυνάμει να προσφέρει και να κατοχυρώσει, μέσα σε συνθήκες βέβαια διαφάνειας και δημόσιας λογοδοσίας, χωρίς καταφυγή στο ανεξέλεγκτο του «επιστημονικού πορίσματος» ή την δογματικότητα του «τάδε έφα» της όποιας αυθεντίας ή ακόμη περισσότερο της όποιας κατά καιρούς κυρίαρχης επιστημονικής ή πολιτικής άποψης. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για την σφαίρα της πολιτικής στις δημοκρατικές κοινωνίες. Και οι δύο χώροι έχουν απόλυτη ανάγκη την δημόσια σφαίρα εντός της οποίας κρίνονται και ελέγχονται τα επιστημονικά πορίσματα του ενός και οι πολιτικές επιλογές του άλλου.

Η αβεβαιότητα της γνώσης και το αστάθμητο αποτέλεσμα του δημοκρατικού διαλόγου αποτελούν ένα ανοικτό και συνεχές διακύβευμα, το οποίο όσο και αν φαντάζει από πρώτη ματιά ως αδυναμία, συνθέτει τελικά την δύναμη και των δύο. Η συρρίκνωση ή η ιδιωτικοποίηση του ενός στρέφεται αργά ή γρήγορα εναντίον και του άλλου. Ακριβώς μπροστά σ’ αυτόν τον κίνδυνο αλλά και όσα συνεπάγεται η συζήτηση για ύπαρξη Ιδιωτικών ΑΕΙ που άνοιξε την τελευταία δεκαετία του 20ου αιώνα από την τότε ηγεμονεύουσα νεοφιλελεύθερη σκέψη με όργανο την Παγκόσμια Τράπεζα, θεωρείτε ήδη παρωχημένη στον Ευρωπαϊκό χώρο στον οποίο άλλωστε ποτέ δεν έγινε κυρίαρχη.

* Ο Άλκης Ρήγος είναι ομ. καθηγητής Ιστορίας και Πολιτικής Επιστήμης του Παντείου Πανεπιστημίου.

7 επιχειρήματα υπέρ των ιδιωτικών πανεπιστημίων του Αριστείδη Χατζή

Το Ελληνικό Σύνταγμα περιέχει ένα άρθρο βαθιά συντηρητικό, το διαβόητο άρθρο 16. Είναι το άρθρο που, μεταξύ των άλλων, απαγορεύει την ίδρυση ιδιωτικών ιδρυμάτων ανώτατης εκπαίδευσης. Πρόκειται για ένα άρθρο που εκφράζει τις πιο αντιδραστικές αντιλήψεις του μετεμφυλιακού κράτους καθώς η ιδεολογία που εκφράζει διαμορφώθηκε την περίοδο 1948-1973. Δυστυχώς, παρά τη δημοκρατική νομιμοποίηση που του προσέδωσε το Σύνταγμα του 1975, παραμένει ένα άρθρο που συνδέεται με την πατερναλιστική εθνικόφρονα μεταπολεμική δεξιά. Ένα άρθρο που υπερασπίζεται σήμερα η εξίσου πατερναλιστική οπισθοδρομική αριστερά.

Το άρθρο αυτό θα πρέπει να αναθεωρηθεί το συντομότερο δυνατό, σύμφωνα βέβαια με τη διαδικασία που προβλέπει το Σύνταγμά μας. Για τους λόγους που θα εξηγήσω αμέσως.

[Στο κείμενο αυτό θα υποστηρίξω την ίδρυση μη κρατικών και μη κερδοσκοπικών ΑΕΙ γιατί αυτό που προέχει τώρα είναι να εξασφαλιστεί η συναίνεση του πολιτικού και πνευματικού κόσμου και όχι ο ανεδαφικός μαξιμαλισμός.]

Θεωρώ ότι τα σημαντικότερα επιχειρήματα είναι τα εξής:
 1. Η απαγόρευση των ιδιωτικών πανεπιστημίων στην Ελλάδα αποτελεί ταυτόχρονα μια κολοσσιαία θεσμική ανωμαλία και μια παγκόσμια θλιβερή πρωτοτυπία. Ο περιορισμός αυτός προσβάλλει κατάφωρα την ακαδημαϊκή ελευθερία αλλά επίσης την ελευθερία του λόγου και της έκφρασης – και όχι μόνο. Είναι ανήκουστο να διατηρεί το κράτος το μονοπώλιο στην ανώτατη εκπαίδευση και να απαγορεύει τον ανταγωνισμό.
 2. Η απαγόρευση των ιδιωτικών πανεπιστημίων έχει οδηγήσει σε σοβαρές στρεβλώσεις. Μια από αυτές είναι η μετατροπή του πανεπιστημίου σε αναδιανεμητικό μηχανισμό υπέρ των οικονομικά ισχυρών που υπερεκπροσωπούνται (σπουδάζοντας δωρεάν) στα μεγάλα ΑΕΙ και στις περιζήτητες σχολές (Νομική, Ιατρική, Πολυτεχνείο) γιατί μπορούν να πληρώσουν καλά φροντιστήρια και ακριβά ιδιαίτερα. Μια άλλη στρέβλωση είναι η ανάδυση μονοπωλιακής νοοτροπίας που οδηγεί σε περιορισμούς της προσφοράς με σκοπό τη διατήρηση αυτής της μονοπωλιακής θέσης που έχει σαφέστατο αντίκρισμα στην αγορά των σχετικών υπηρεσιών. Ο απαράδεκτα μεγάλος αριθμός φοιτητών στα αμφιθέατρα δεν οφείλεται μόνο στη διαχρονική πελατειακή λογική του ελληνικού κράτους αλλά και σε συγκεκριμένες επιλογές μέρους της ακαδημαϊκής κοινότητας που συχνά δημιουργεί εμπόδια στην είσοδο (barriers to entry) σε νέους επιστήμονες και απεχθάνεται τον ανταγωνισμό που απειλεί τα προνόμιά της.
3. Η απαγόρευση των ιδιωτικών πανεπιστημίων έχει μεγάλο κόστος για τη χώρα. Ενδεικτικά αναφέρω τρία είδη κόστους:
– Κόστος σε ανθρώπινο κεφάλαιο. Γενιές ολόκληρες Ελλήνων νέων επιστημόνων υποχρεώθηκαν να μεταναστεύσουν γιατί είτε το αποτυχημένο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα δεν τους προσέφερε τις επαγγελματικές και επιστημονικές ευκαιρίες που άξιζαν ή ακόμα χειρότερα συνάντησαν αυτά τα εμπόδια στην είσοδο που περιγράψαμε παραπάνω.
– Οικονομικό κόστος. Εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες έχουν σπουδάσει και θα συνεχίσουν να σπουδάζουν στο εξωτερικό γιατί το στρεβλό αυτό σύστημα τους εμποδίζει να σπουδάσουν στη χώρα τους, αν και οι περισσότεροι θα το επιθυμούσαν. Επιπλέον η Ελλάδα έχει πληρώσει υπέρογκα ποσά σε πρόστιμα για την απαράδεκτη πολιτική αναγνώρισης της ισοτιμίας των πτυχίων που παραμένει προβληματική μέχρι και σήμερα.
– Κόστος στην ποιότητα της διδασκαλίας και της έρευνας. Η ουσιαστική ανυπαρξία ανταγωνισμού έχει οδηγήσει στη γνωστή παθογένεια πού είναι εξωτερική και εσωτερική. Αρκεί να περάσει κανείς έξω από ένα, οποιοδήποτε, ελληνικό ΑΕΙ για να αντιληφθεί την αθλιότητα που εξασφαλίζει το κρατικό μονοπώλιο. Γενιές φοιτητών έχουν σπουδάσει σε χώρους βρώμικους, άσχημους και επικίνδυνους. Χώρους που η ακαδημαϊκή ελευθερία περιορίζεται από επαγγελματίες τραμπούκους και ελέγχεται από κομματικούς μεσάζοντες. Όμως η χειρότερη μορφή παθογένειας έχει να κάνει με νοοτροπίες και συμπεριφορές: συχνά φεουδαρχικές, συντηρητικές, «δημοσιοϋπαλληλικές», φοβικές, αυταρχικές, αντιμεταρρυθμιστικές.
 4. Τι θα προσφέρουν τα ιδιωτικά πανεπιστήμια; Κυρίως ανταγωνισμό. Ο ανταγωνισμός (υπό κρατική εποπτεία και ένα αποτελεσματικό ρυθμιστικό περιβάλλον) θα βελτιώσει οπωσδήποτε τα δημόσια ΑΕΙ, εφόσον γίνουν πραγματικά αυτοδιοικούμενα. Τα δε ιδιωτικά, από τη φύση τους, θα είναι πιο καινοτόμα, περισσότερο φιλικά στους χρήστες των εκπαιδευτικών υπηρεσιών και κυρίως θα δώσουν πολλές ευκαιρίες. Δείτε το παράδειγμα της Κύπρου που επέτρεψε τη λειτουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων πριν 12 χρόνια, κάτι που οδήγησε σε αλματώδη άνοδο του αριθμού των θέσεων εργασίας, του αριθμού των ξένων φοιτητών και βέβαια συνέβαλε στην οικονομική ανάπτυξη. Οι δε μακροπρόθεσμες θετικές συνέπειες θα είναι ακόμα πιο εντυπωσιακές. Δείτε επίσης τα κορυφαία ιδιωτικά πανεπιστήμια που λειτουργούν στην Ιταλία, την Ισπανία και στην Τουρκία (με πολλούς Έλληνες φοιτητές και καθηγητές). Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχουν αδυναμίες – τίποτε δεν λειτουργεί τέλεια. Αλλά τα θετικά χαρακτηριστικά τους είναι πολλαπλάσια των αδυναμιών τους.
   5. Δεν θα δημιουργήσουν τα ιδιωτικά πανεπιστήμια φοιτητές δύο ταχυτήτων; Οι δύο διαφορετικές ταχύτητες στην εκπαίδευση όμως ήδη υπάρχουν, καθώς από το οικογενειακό εισόδημα/περιουσία εξαρτώνται η είσοδος στο πανεπιστήμιο (και μάλιστα σε τμήμα με υψηλές βάσεις), η ταχύτητα ολοκλήρωσης των σπουδών, η συνέχιση των σπουδών σε μεταπτυχιακό επίπεδο και οι σπουδές στο εξωτερικό. Αντίθετα τα ιδιωτικά πανεπιστήμια στην Ελλάδα θα προσφέρουν ευκαιρίες σε στρώματα της ελληνικής κοινωνίας που μέχρι σήμερα είχαν μόνο μια επιλογή καθώς το κόστος των σπουδών στο εξωτερικό ήταν απαγορευτικό. Η αύξηση της προσφοράς θα μειώσει συνολικά το κόστος των σπουδών σε όλα τα επίπεδα εκπαίδευσης και επιπλέον θα ωφελήσει διπλά λόγω της βελτίωσης της ποιότητας των υπηρεσιών (όχι μόνο των ακαδημαϊκών αλλά και συνολικά της πανεπιστημιακής εμπειρίας).
 6. Πώς μπορούμε να εξασφαλίσουμε ταυτόχρονα τη βελτίωση της ποιότητας των δημόσιων πανεπιστημίων και τη δυνατότητα ακόμα και των οικονομικά ασθενέστερων να σπουδάζουν στα ιδιωτικά; Με έναν πολύ απλό τρόπο. Το κράτος αντί να χρηματοδοτεί άμεσα τα δημόσια πανεπιστήμια θα δίνει απευθείας (σε μορφή κουπονιών ανώτατης εκπαίδευσης) τα χρήματα που δαπανά σήμερα ανά φοιτητή στους ίδιους τους ενδιαφερόμενους. Καθώς θα έχουν πλέον δίδακτρα όλα τα πανεπιστήμια (δημόσια και ιδιωτικά), θα πρέπει να προσελκύουν τις φοιτήτριες και τους φοιτητές που θα επιλέγουν σε ποιο ίδρυμα και σε ποια σχολή ή τμήμα θα σπουδάσουν, πληρώνοντας τα δίδακτρα με το κουπόνι που θα λάβουν. Αυτό το σύστημα έχει πολλά και σημαντικά πλεονεκτήματα: (α) εξασφαλίζει το καλύτερο ταίριασμα πανεπιστημιακών τμημάτων και φοιτητών, (β) εξασφαλίζει τον ανταγωνισμό και διαλύει θεσμικές σκληρώσεις και μονοπωλιακές συμπεριφορές, (γ) είναι κοινωνικά δικαιότερο καθώς εξασφαλίζει μεγαλύτερη ισότητα ευκαιριών και μακροπρόθεσμα μεγαλύτερη κινητικότητα και (δ) μειώνει τη γραφειοκρατική και διοικητική σπατάλη.
 7. Είναι έτοιμη η ελληνική κοινωνία να δεχτεί τα ιδιωτικά πανεπιστήμια; Είναι εδώ και καιρό όπως δείχνουν διάφορες δημοσκοπήσεις. Το ποσοστό όσων συμφωνούν ξεπερνά πλέον το 60% και συνεχίζει να αυξάνεται. Αλλά και μεγάλο μέρος της πνευματικής και πολιτικής ελίτ έχει αναθεωρήσει τις απόψεις της και υποστηρίζει πλέον ανοιχτά την αναθεώρηση του άρθρου 16. Έχουν απομείνει ελάχιστοι γραφικοί που επιμένουν στο τροπάρι, ότι «η μόνη λύση είναι η βελτίωση της ποιότητας της δημόσιας εκπαίδευσης» λες και αυτή επιτυγχάνεται μόνο με το μονοπώλιο, λες και δεν έχουμε πλέον αρκετή εμπειρία για τα όρια και τις αδυναμίες αυτού του μοντέλου.

Είναι βέβαιο ότι το άρθρο 16 θα αναθεωρηθεί στο μέλλον και άλλη μια ανόητη ελληνική ιδιαιτερότητα θα μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Αλλά το ζήτημα είναι πόσο κόστος ακόμα πρόκειται να καταβάλλουμε συλλογικά γι’ αυτήν την ανοησία.

* Ο Αριστείδης Χατζής είναι Αν. Καθηγητής Φιλοσοφίας Δικαίου και Θεωρίας Θεσμών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και μέλος του επιστημονικού συμβουλίου του Κέντρου Φιλελεύθερων Μελετών. Η δεύτερη έκδοση του βιβλίου του «Φιλελευθερισμός» κυκλοφορεί στη σειρά «Μικρές Εισαγωγές» των Εκδόσεων Παπαδόπουλος.

.

πηγή: http://www.ana.gr/

Ωρολόγιο πρόγραμμα Γενικού Λυκείου

Το ωρολόγιο πρόγραμμα του Γενικού Λυκείου (Ημερησίου και Εσπερινού)

Διδασκόμενα μαθήματα ανά τάξη και Ομάδας Προσανατολισμού.

Διαθέσιμο: εδώ

 

επιμέλεια: Νικόλαος Φωτίου εκπαιδευτικός Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Πιερίας (επικοινωνία nfotiou@sch.gr)